Twaalf burgemeesters, 500 jaar Amsterdam (met Fred. Thomas)

Dr. WILLEM DE VLUGT 324

lampen. Het zijn dagen, die in onze herinnering achterblijven als een verwarrend en vlekkerig visioen, soms grijnzend, maar altijd somber.

We schrijven 1928 ongeveer. De Amsterdamse Gemeenteraad zit midden in het Begrotingsdebat — het hoofdstuk Politie is aan de orde. Traag zijn de speeches over de hoofden der Raadsleden gekomen, er hangt verveling in de zaal, een saaie stemming, zoals die zelfs komen kan op een bruiloft, welke te lang duurt. Er is lusteloosheid ook bij hen, die anders tot het laatst geïnteresseerd de beraadslagingen plegen te volgen. Notenbruin zijn de wanden en beelden in de zaal, de fletse schilderingen achter de tafel van het College van Burgemeester en Wethouders schijnen zelfs te moe om voldoende kleur te geven. ,,Verlangt nog iemand het woord ?" vraagt de Voorzitter. Plotseling schiet, zo fel als een dolk, de baard van Wijnkoop naar voren:

,,Ja, mijnheer de Voorzitter!"

En dan begint de Communist, toen nog in zijn zeer opstandige jaren, een zijner heftigste philippica's tegen het hoofd van de politie, den Burgemeester, wiens „rabauwen" weer een of andere schanddaad zouden uitgehaald hebben tegenover een man, die zich kalm op straat voortbewoog, weliswaar demonstreerde, maar toch de politie geen duimbreed in den weg legde. De vorige maal heeft de Burgemeester „den Raad ook al met een kluitje in het riet gesjtuurd, een verhaal opgedist, dat op onwaarheid berustte.. ..".

„Mag ik het geachte Raadslid even onder de aandacht brengen, „dat ik het te druk heb om onwaarheid te spreken! Als iemand „onwaarheid spreekt, moet hij zijn woorden heel goed onthouden, anders brengt hij zichzelf in moeilijkheden. Om dat alle-„maal te kunnen onthouden, daarvoor heeft een Burgemeester „van Amsterdam het te druk.. .. Vandaar, dat ik altijd maar ,,waarheid spreek, dat is eenvoudiger en gemakkelijker.. ..".