Twaalf burgemeesters, 500 jaar Amsterdam (met Fred. Thomas)

S. A. VENING MEINESZ 271

scherp de grenzen: ״Men moet geen vijf pooten aan een schaap verlangen", was zijn zegswijze. Werd een voorstel aanvaard tegen zijn inzicht, dan kon men er op rekenen, dat alle kracht van zijn opinie was aangewend om dit te verhinderen. Daarna echter was hij voor de uitvoering de meest betrouwbare steun.

Toch woonde achter dit stijl en stroef uiterlijk van louter plichtsbesef een levendige, schalkse geest. De leden van het dagelijks bestuur, met wie de Burgemeester vaak op zijn kamer het dejeuner gebruikte, wisten hoe hij los kon komen, de vroo-lijkste soms, schertsend met innig vermaak over een goeden zet, plagend op zijn beurt wien hij lijden mocht. Maar altijd vormelijk ! Toen Treub, die zo lang als wethouder met hem samenwerkte, tot hoogleraar werd benoemd, sprak Burgemeester Vening Meinesz hem van dat ogenblik af uitsluitend als Professor aan. Treub maakte daartegen bezwaar: het klonk, vond hij, zo erg officieel. Maar de Burgemeester antwoordde prompt: ״U weet, mijnheer Treub, ik ben altijd correct." Heel langzaam, het kon niet anders, ging de Raad, ging Amsterdam dezen Burgemeester waarderen. In de Vroedschap bleven felle botsingen, soms om ogenschijnlijk onbelangrijke zaken, daarom niet uit. Radicalen als Treub, Heineken, Gerritsen, maar ook een vooruitstrevend anti-revolutionnair als Heemskerk, stonden met hun mening vaak scherp tegenover den Burgemeester. Er kwam eens een verzoek om vergunning binnen om voor het Volkskoffiehuis Dam 9 stoelen en tafeltjes te mogen plaatsen. De Burgemeester wenste dit verzoek zelfs niet behandeld te zien: ״De adressant kon weten dat dit geweigerd werd," was zijn standpunt. Maar de Raad ging daar lijnrecht tegenin en verleende met 20 tegen 11 stemmen de vergunning wèl. In zulke ogenblikken kon men het den Burgemeester aanzien met hoeveel moeite hij zijn ontstemming verkropte. Toch was na enkele jaren de erkenning algemeen, dat Amsterdam gelukkig

Twaalf Burgemeesters 16