Twaalf burgemeesters, 500 jaar Amsterdam (met Fred. Thomas)

WILLEM JfOSEPH VAN BRIENEN VAN DE GROOTE LINDT 198

jongelingen, zonder het te weten, ook aanspraak op vrijstelling hadden. Weshalve men hen op alles opmerkzaam moest maken. Bij de volgende conscriptie was dat het geval niet meer. Vreemd was het echter, dat zij, die tot de geringste volksklasse behoorden, zich de meeste moeite gaven, om de zaak te doorgronden." Deze zelfde onverzettelijkheid, zodra het gold de behartiging van de belangen der stad binnen het raam der door de werkelijkheid geboden mogelijkheden, toonde van Brienen, wanneer de financiën op het spel stonden. Zijn resoluut volgehouden weigering om burgemeesters-tractement te aanvaarden, en zijn meermalen gebleken bereidheid om uit eigen middelen de stad bij te staan, moeten hem bij de verdediging der stadsgelden een sterken mo-reien steun hebben gegeven. Dat deze man gevaar noch vrees kende, wanneer Amsterdam hem riep, heeft het hoger gezag menigmaal moeten ondervinden. „Aangezien mij geen voorschrift was gegeven waarnaar ik mijne stedelijke ontvangsten en uitgaven moest rigten, vermeende ik in alles op den ouden voet te kunnen en moeten voortgaan, doch de Prefect stelde, onder voorgeven, dat ik geen goedgekeurd budget had, mij aansprakelijk voor alle betalingen. Begrijpende, in dusdanige onzekerheid niet verder te mogen berusten, besloot ik mij op eene duidelijke en onbewimpelde wijze dienaangaande te moeten verklaren, zoo als ik deed in eene missive aan den Prefect, die deze aan den baron d'Alphonse, door den keizer benoemd tot Intendant de rinterieur voor al de Hollandsche Departementen inzond. Welke heer begreep mijne missive ter kennis van den Prins Gouverneur-generaal te moeten brengen, die mij onmiddellijk daarover onderhield, ten strengste er op aandringende, dat ik alles van mijnen kant zou aanwenden, om toch te vermijden, hetgeen eenigszins aanleiding kon geven tot verwijdering tussen mij en den Prefect. Die gesteldheid van zaken bleef nog eenigen tijd voortduren, doch ik ging desniettegenstaande mijn gewonen gang. Op zekeren dag, dat ik ter gelegenheid van een feest des