Twaalf burgemeesters, 500 jaar Amsterdam (met Fred. Thomas)

WILLEM JfOSEPH VAN BRIENEN VAN DE GROOTE LINDT 192

gewesten, werd losser en losser en brak ten slotte geheel; in het jaar 1800 kwamen nog 2500 zeeschepen in de Amsterdamse haven binnen, negen jaar later was dat getal tot 335 gedaald. Talrijke families ontsloegen hun bedienden; de armoede in de lagere volksklassen nam toe, de grote landhuizen der Amsterdammers langs Amstel en Vecht werden verkocht en vervielen; in de stad zelf stonden honderden huizen te huur, nam de misdadigheid toe, regeerde de wanhoop, wanneer de oorlogen van den groten Keizer nieuwe offers aan jonge levens vroegen. Het stadsbestuur had dus wel een bovenmenselijke taak te vervullen. Willem Joseph van Brienen, schoon hij zichzelf niet naar den voorgrond drong, vestigde door menig advies in raadsvergadering of commissie de aandacht des konings op zich. Al is de activiteit, die hij in de jaren van zijn raadslidmaatschap heeft ontwikkeld in het verslag dat hij, jaren later, schreef aangaande zijn verrichtingen als stadsbestuurder, slechts met enkele woorden vermeld, toch moet zij groot geweest zijn. Toen althans in 1807 de koning een nieuwe ridderorde instelde, de orde van verdiensten, was Willem Joseph van Brienen een der eersten, die in deze orde opgenomen werd en op den igden April van datzelfde jaar zocht men hem, namens den Koning aan, om een benoeming als Staatsraad te aanvaarden, maar, zo vertelt hij, ,,ik begaf mij naar den koning teneinde Zijne Majesteit te verzoeken mij van de aanneming van dien post te willen ver-schoonen." Een halfjaar later bereikte hem een nieuw aanzoek. ,,Het was," schreef hij later, ,,in de maand November van hetzelfde jaar, dat ik een brief ontving, door den Secretaris van het kabinet des konings geschreven, om mij op last des konings de keuze te geven tussen de posten van Kanselier, Thesaurier-generaal van de kroon, Intendant-generaal of prefect van het Paleis. Dit aanbod bracht mij andermaal in de verpligting, om mijne opwachting bij den koning te maken, mijne gevoeligheid daarover te betuigen en tevens mijn verlangen uit te drukken