Voordat hij het vergat (bloemlezing)

den in die volkrijke buurt onmogelijk geheim kon blijven, en een loket, hoe verborgen ook, daar te gevaarlijk werd, deelde Piet later elke week levensmiddelenbonnen uit. Die konden de mensen inruilen tegen een onsje van dit en een half pondje van dat, in de kruidenierswinkel van Leendert en Esther Rimini aan de overkant.

Zegt Piet:

'De Tip Top liet zijn klantjes niet in de steek.'

Het was geen gewoon theater.

Toen de Canadezen met hun zware tanks Amsterdam binnendaverden, lag het Tip Top Theater al in puin. De buurt was een openluchtmuseum van vuilnisbergen, de huizen werden opgevreten door melaatsheid. De vensters waren er uit gezworen door een huiveringwekkende puisterige infectie. De mensen juichten, dat ze bevrijd waren, maar hun bevrijding stónk.

Later kwam een man uit Antwerpen naar Groot Mokum terug. Gedurende de jaren van de angst, had hij in Auschwitz gevangen gezeten. Hij kwam over Antwerpen in Mokum terug. Nu zong de Bevrijding hem van de Zuidertoren tegemoet. Hij liep door de buurt. Een begraafplaats van louter vervallen zerken, de doden zelf lagen ver weg in een onbekend massagraf van as en sintels. Voor de ruïne van het Tip Top Theater bleef de man staan. Mensen gingen voorbij. Hij huilde, zonder tranen. Toen nam hij eerbiedig een stuk steen van de puinhoop. Voorzichtig en teder, als ware het een dierbaar kind, droeg hij de steen onder de arm. Hij ging, het hoofd gebogen, de steen behoedzaam in het nestje van zijn arm. Die man was Bob Scholte. Vóór 1940 was hij in heel Nederland een populair radiozanger. (Vandaag klinkt zijn naam nog als een forse trompetstoot.) In zijn jonge jaren was hij samen met zijn broertje in de Tip Top opgetreden. Daar was zijn loop-

87