Voordat hij het vergat (bloemlezing)

Zelfspot? Nee, zelfkennis. Sluyser heeft, zijn ongege-! neerdheid ten spijt, altijd de neiging gehad om zich voor honderd procent te identificeren en te solidariseren met het milieu waarin hij verkeerde. Wie aan de Vara, aan de sdap, aan de PvdA, aan Lou de Jong of aan Pieter Sjoerd Gerbrandy kwam, kwam aan hem. Dit stoorde sommigen zeer, zoals Henri Wiessing, die in zijn Bewegend. Portret met welhaast Sluyseriaanse rechtlijnigheid sprak over 'de met de Regering heulende zich godbetert "socialist" noemende Meijer Sluyser'. De aldus gekarakteriseerde was echter niét zo gouvernementeel, dat hij ook maar een vleugje sympathie demonstreerde voor de in sommige excellente breinen spokende gedachten aan een naoorlogse onafzetbare regering, zonder verantwoordingsplicht aan de volksvertegenwoordiging. De rapporten van de Parlementaire Enquêtecommissie (deel 5a, blz. 251), waarin Sluysers 'stuwende invloed' bij de democratiebelijdenis van de Buitengewone Raad van Advies, wordt gesignaleerd, spreken vrij duidelijke taal. 'Niets zou funester kunnen zijn,' schreef Sluyser in het Londense Vrij Nederland, 'dan wanneer de zoo weinig in getal zijnde revolutionair gezinde groepjes van links en niet te vergeten van rechts, door de besluiteloosheid der Londense Regeering tot dom avon-turisme zouden worden verlokt'.

De gedachte aan de dictatuur van bruin, hetzij rood bleef Sluyser ook in Britse ballingschap een gruwel.

Na de bevrijding bleek Meijer Sluysers in Nederland achtergebleven familie tot de laatste man en vrouw te zijn vermoord. Hij werd adjunct-chef van de Vrije-Volkredactie. Op een middag troffen zijn collega's hem in tranen op de krant aan. Hij was, na een broodje te hebben gegeten op de Korte Nieuwendijk, per ongeluk tegen iemand opgebotst. Die man had gezegd: 'Vuile rotjood, kun je niet uit-

218