Voordat hij het vergat (bloemlezing)

Terwijl we zo zitten te praten, klinkt er plotseling op twee hoog door de gehorige zoldering heen een ijselijke gil. We herkennen de stem van juffrouw Van Bever, die het op een angstwekkende manier op de zenuwen heeft. Op straat horen de mensen het ook, er stormen een paar mensen naar boven en vader en Appie rennen de trap af naar beneden.

De brandkast van juffrouw Van Bever staat open en zij ligt er voor op de grond te gillen en te graaien tussen allerlei papieren, die overal verspreid zijn. Vader kijkt niet naar de buurvrouw en naar de papieren, maar hij springt regelrecht naar de brandkast en ziet dat het trommeltje met onze perkamenten weg is. Er is ingebroken. De dief heeft ons eiland gestolen. Vader hijst juffrouw Van Bever in een leunstoel en laat de mensen water met azijn brengen om haar tot bedaren te brengen, maar ze blijft gillen dat ze totaal geruïneerd is. Af en toe gilt ze niet, maar commandeert ze dat de politie moet komen om de dieven te ar״ resteren.

Er komen twee rechercheurs van het Meyerplein. Intussen is juffrouw Van Bever een klein beetje gekalmeerd, zodat ze samen met die mannen kan nagaan wat er nu wel en wat er niet uit de brandkast is weggenomen. Gaander-weg begint haar verdriet te wijken, want van haar effecten ontbreekt geen snippertje, ze is nog even rijk als voor de diefstal. Maar onze perkamenten zijn alle negen verdwenen, alleen het tiende niet, dat heeft Henri du Pont immers mee naar Parijs. Juffrouw Van Bever heeft nu geen azijn met water meer nodig. Ze is haar effecten niet en zenuwen wél kwijt. Tenslotte maakt die diefstal óns geen cent armer vindt ze, want de papieren zijn zo goed als zeker waardeloos en wat heeft die dief er aan? Als hij die papieren wil gaan verkopen, weet iedereen dat ze van diefstal afkomstig zijn. Ze praat zoveel en zo druk dat de rechercheurs een beetje bang voor haar worden en het zijn toch flinke man-

!74