Voordat hij het vergat (bloemlezing)

troleren of alle bomen er nog staan en of ze vannacht geen enkel grassprietje hebben gestolen.

Jokof zegt dat we nu moeten praten over de verdere stappen, die gedaan moeten worden om op dat eiland aan te komen. Al hebben we nou de papieren en al weten we waar het land ligt, daarom is nog niet vastgesteld wie de rechtmatige eigenaar is. Maar vader wordt kwaad, omdat hij dergelijke ingewikkelde redeneringen met groot wantrouwen aanhoort. Hebben we nou de papieren of hebben we ze niet? Dus wat zaniken we dan? Maar die papieren zijn tachtig jaar oud, op zijn minst genomen dan altijd. In zo'n tijd kan er heel wat gebeuren. Daar in Nicaragua veranderen ze van regering, zoals gewone mensen van verschoning. Henri grijpt een van de boeken en begint met een gewichtige stem de vaderlandse geschiedenis van het eiland te vertellen, te beginnen bij Columbus en zo door tot aan de dag van vandaag. Allengs wordt het iedereen in de kamer duidelijk dat er maar één ding van die papieren beslist zeker is: namelijk, dat het onzeker is aan wie het land nu eigenlijk behoort. Dat moeten we dus uitzoeken. Hoe doe je dat?

Voordat Jokof de kans krijgt om op die vraag antwoord te geven, zegt moeder dat ze wat meer van het eiland zelf wil weten, tenslotte hoort ze nu voor het eerst in haar leven van dat rare land ver over zee. Als we er misschien moeten gaan wonen, dan wil je toch ook weieens weten wat voor buren je krijgt en hoe de huizen zijn en wat de mensen er eten. Grootmoeder wil eerst nog een keer de naam van het eiland voluit horen en Henri herhaalt: Anti-guaquivira.

Zegt grootmoeder: 'Wat een naam, die onthoud ik nooit. Weet U zeker dat het maar één eiland is, die naam is zo lang, het konden best twee eilanden zijn of misschien drie.'

161