Voordat hij het vergat (bloemlezing)

wreed. Ze zijn zelden vrolijk ten koste van een ander. Zeggen ze zelf: 'Echte gijn doet geen pijn.' Trouwens, die kooplieden hebben tegen geplaag een weerstand van gewapend beton. Ze plagen even goedmoedig terug. Een snedig antwoord van een marskramer vindt snel de weg langs alle slijperijen in de hele stad.

'Heb je gehoord van Jacoppie?'

'Welke Jacoppie?'

'Die met zo'n koffer langs de fabrieken gaat.'

'Oh, die? Nee, ik heb niks gehoord. Wat is er met hem?'

'Hij komt verleden week op de fabriek van Boas. Zegt hij tegen een slijper: "Moet U niks van me kopen?" Zegt die slijper: "Nee, ik heb niks nodig." Zegt Jacoppie: "Moet U geen veters hebben?" Zegt die slijper: "Nee, ik ben geen veteraan." Zegt Jacoppie weer: "Neemt U dan een brief spelden mee naar huis voor Uw vrouw." Zegt die slijper: "Mijn Sore heeft thuis een pakhuis vol met spelden." Af-fijn, Jacoppie blijft maar aanhouden: hebt U dit niet nodig en hebt U dat niet nodig? Zegt die slijper eindelijk: "Ik heb verschrikkelijk last van mijn darmen, heb je daar misschien iets voor?" Zegt Jacoppie: "Nee, maar ik heb wel een das te koop, die d'r prachtig bij kleurt".'

Met al hun geplaag zijn ze echter zó op elkaar gesteld, dat ze zelfs op de vrije zaterdag elkanders gezelschap niet kunnen missen. In de ochtend van de Sabbath gaan de mannen kuieren. In groepjes van vier of zes. Nooit alleen. En waar gaan ze dan naar toe? Naar de kop van de Handelskade. Daar zien ze de boten vertrekken. Dat boeit hen ongemeen. De bootjes naar Londen, de schepen van de Nederland, die ze kortweg 'de Suez-boten' heten.

107