De fakir van de Prinsengracht

Toen Johan tegen twaalven thuiskwam, was Milly nog op. Ze had de gordijnen een eindje opengetrokken en ze stond voor de spleet. Achter haar in de kamer brandde het flauwe licht van een kleine schemerlamp en Johan zag haar staan.

Toen hij de kamer binnenkwam, waren' de gordijnen dichtgetrokken en zat Milly in de grote stoel bij de haard.

—    Ik kon niet goed naar bed gaan. Ik weet niet

waarom, antwoordde ze op zijn vraag waarom ze zo laat nog op w^ras. Ik was zo onrustig en......

Verwonderd keek hij haar aan.

—    Onrustig? Maar waarom, kind?

Hij zag iets in haar ogen, dat hem onzeker maakte. Een trieste berusting, die op geslagenheid leek las hij erin en hij voelde zijn onrust groeien.

—■ Dat heb je anders toch nooit, zei hij omdat hij niet wist wat hij zeggen moest.

Opeens zag hij op de kleine tafel het album liggen. Foto’s uit hun eerste tijd. Hij had het willen bijhouden maar het was er niet van gekomen. Hij had alle episodes willen vastleggen, maar het werk was gestokt. Nog niet zo heel lang geleden hadden ze samen nog in het album gekeken en er samen ook om gelachen. Dwaas die klederdracht van toen. Maar toen ze het huisje terugzagen, waarin ze de eerste jaren van hun huwelijk hadden gewoond, was de lach verstild in een vage weemoed. Lief dat huisje. Ze stonden naast elkaar in de deur. Lachend en gelukkig. Met de starter na twaalf seconden op het toestel geknipt. Leuk. Leuk alleen?

—    Ik moest vanavond aan iets heel vreemds denken, zei Milly plotseling.