De fakir van de Prinsengracht

De vrouw was dik en ze keek zorgelijk. Ze zat met de handen gevouwen over haar uitgezakte buik en ze had een permanent gebrek aan lucht. Vanwege de zenuwen en vanwege haar dikte.

—    Ik kom voor mijn zoon, zei ze. Ik heb zijn portret en zijn horloge meegebracht.

Matje knikte begrijpend. Alsof hij horlogekettingen een zeer vanzelfsprekend werkmateriaal vond.

De vrouw diepte de twee zaken uit haar grote tas op en reikte ze hem over. Matje bekeek het portret. Hij zag een jonge, donkere man met grote, glinsterende ogen.

—    Mijn man is kruidenier, meneer.

—■ Een goed vak tegenwoordig, prees Matje en de vrouw knikte ernstig.

—    Ja, we hebben wel slechtere tijden gekend, maar dat is het niet, ziet u?

—    Ik zie, antwoordde de ziener en hij legde zijn hoofd op zijn armen. Wat wilt kij weet van uw zoon? Ik zie hem nu duidelijk. Hij loopt in een nauwe straat. Hij staat stil. Hij belt aan.

-Hij heeft een sleutel, kwam de vrouw, maar ze zei het op een toon, waaruit duidelijk bleek, dat er geen critiek op Matjes mededeling in school.

—    Hij belt, ging hij verder alsof hij haar woorden niet had gehoord. De deur gaat open. Hij beklimt een trap.

—    Ja, dat is bij haar, zei de vrouw zuchtend. Is het een nauwe trap? Ja zeker.

—■ Ja. Ik zie een nauwe trap.

—    Zie je wel? Hij is er weer naar toe! Hij kan er niet wegblijven, meneer! Het is verschrikkelijk! We lijden er zo onder, mijn man en ik. We hebben de jongen alles laten leren. Dat was toen we het nog niet zo breed hadden, want we verdienden voor de oorlog