De fakir van de Prinsengracht

Het was tien voor half twaalf die avond toen de telefoon ratelde. Milly, die te lezen zat, keek op toen Johan de haak opnam en ze bleef naar zijn gezicht kijken, alsof ze vroeg wie dat nog kon zijn. Ze hadden weinig gesproken al de uren na het eten. Johan had zwijgend donker voor zich zitten kijken en haar eerste pogingen om een gesprek te beginnen, waren al dadelijk mislukt. Toen had ze een boek genomen, later een handwerk en weer later opnieuw het boek. Maar ze was opgebleven, ofschoon ze zag, dat haar blijven hem irriteerde.

Het was Minna.

—    Daaag, zei ze heel zacht.

Johan schrok en als in een reflex keek hij naar Milly.

—■ Hallo, zei hij.

—    Ik ben alleen en ik vind het zo vervelend.

—    Ja, wat zou dat?

—    Kan je niet even komen? Ik moet je iets zeggen.

—    Het is bijna half twaalf en ik ga er niet meer uit.

—■ Maar het is zo dringend en ik zou het zo graag willen.

—    Dat zal wel, ja, maar het gaat niet.

—    Je bent kwaad en dat begrijp ik wel.

—    Niet in het minst.

—■ Ik zit in dat grote café op de hoek van de Wit-zenkade. Kom nu even.

—• Asjeblieft niet. Ik heb nog een boel werk en ik wil niet zo laat naar bed.

—    Je bent wèl kwaad en je bent bang voor café’s. Maar ik ben heel gewoon nu. Je moet me geloven. En je moet nog even komen. Ik zal naar huis gaan en