De fakir van de Prinsengracht

—    Omdat ik nu eenmaal behoor tot die „anderen” en omdat het verschil tussen het merendeel van hen en mij alleen maar is, dat ik het zie. Maar dat maakt de schuld misschien alleen maar groter. Kijk me niet zo aan: Ik kan het niet helpen! Er zijn altijd mensen geweest, die zeiden; Zó moet de wereld zijn en daar wil ik voor vechten! en er zijn anderen geweest, die zeiden: Zo zijn de mensen, zo is het leven! De eersten, dat waren er altijd maar een paar, zijn steeds weer het slachtoffer geworden van de laatsten, die de mil-lioenen achter zich hadden.

—    Maar de gedachten van de enkelingen leven.

—• Ja, maar zij zelf zijn dood. Ik leef liever! Sorry!

Ze greep zijn hand en legde die tegen haar wang.

—■ Erg? vroeg ze toen.

Hij haalde zijn schouders op.

—    Ik heb eens het verhaal gelezen van een zwaan, die in een felle winternacht steeds maar rondzwom in een plas, die dreigde dicht te vriezen. Het dier zwom in een cirkel maar de kring werd steeds kleiner, want het ijs drong voortdurend meer op. Tot de plas helemaal dicht was.

—    Het is nu geen „felle winternacht” en......

—    En ik ben geen zwaan, nee!

—    Bovendien veronderstel ik niet, dat de zwaan trachtte de plas open te houden op grond van ethische overwegingen. Ieder mens heeft het recht eisen aan zijn genoten te stellen. Tenminste als zijn eigen houding die eisen rechtvaardigt, maar jij vraagt het onmogelijke. Bovendien ben je in zeer sterke mate onrechtvaardig als je de directeur en de hoofdredacteur iets verwijt. Die directeur is zeker onschuldig. Die ziet de krant, waaraan hij alles gegeven heeft en die wil hij beschermen en in leven houden. De hoofdredacteur zou wat meer houding kunnen tonen, dat geef ik je toe, maar wat bereiken ze ermee ? Het is immers overal gelijk. De onzuiveren zitten op de beste plekjes en ze beijveren zich natuurlijk om hun — ook niet geheel