Joodse traditie als permanent leren

214.

der Wet¹). Op dit feest wordt met de Torahrollen gedanst, lekker gegeten en gedronken en de Torah-voorlezing bestaat uit de laatste hoofdstukken van het vijfde boek van Mozes (Deut. ) en de eerste hoofdstukken van zijn eerste boek (Gen. ) .

Niet alleen maar geleerden of mensen met een intellectueel beroep

kunnen in leren geluk en vertroosting vinden, maar ook 'koetsiers,

bakkers, slagers, schoenmakers' of wie dan ook kunnen dat:

'Once I noticed ((schrijft een Christelijke geleerde,

die tijdens de Eerste Wereldoorlog Warschau bezocht))

a great many coaches on a parking-place but with no

drivers in sight. In my own country I would have known

where to look for them. A young Jewish boy showed me

the way: in a courtyard, on the second floor was the

shtibl ((een kleine ruimte om te leren en gebeden te

zeggen)) of the Jewish drivers. It consisted of two

rooms: one filled with Talmud-volumes, the other a

room for prayer. All the drivers were engaged in

fervent study and religious discussion.....It was

then that I found out and became convinced that all

professions, the bakers, the butchers, the shoemakers,

etc. , have their own shtibl in the Jewish district; and

every free moment which can be taken off from their

work is given to the study of the Torah. And when they

get together in intimate groups, one urges the other:

152

'Sog mir a shtickl Torah - Tell me a little Torah' '

De emotionele betekenis van het leerhuis voor de joden en hun traditie

hangt ten nauwste samen met de louterende werking van het leren,

van de studie van de Torah:

'The bet ha-midrash ((leerhuis, zie noot 141)), was

thus the place of assembly for the learners and the

house of prayer for all those who set aside a fixed

time for study. It was a resting place for the weary

and a refuge for the troubled. It was a shelter for

the aged and poor and also a hospice for the wanderer.

It was a house of life for those who were giving their

15 3

lives to the study of the Torah'.