Een schaap vangen

Amir zo vernauwde dat hij doodde en vervolgens dood wilde.

Maar voor we naar Jigal Amir en Jitschak Rabin terugkeren, wil ik het hebben over Simson. In één zin vat Tanach de psychische en emotionele gesteldheid van Sjimsjon samen. Simson wordt geconfronteerd met wat in de moderne psychologie een doublé bind (dubbele binding) wordt genoemd. In de hoek gedreven door een vrouw van wie hij houdt, ziet hij zich gesteld voor een keuze die geen werkelijke keuze is. Welke van de twee mogelijkheden hij ook kiest, beide zijn psychisch en emotioneel gezien fataal. Als hij De-lila niet vertelt wat de bron is van zijn kracht, verliest hij haar liefde - althans, de liefde voor hem die hij bij haar veronderstelt. Vertelt hij haar wel dat zijn kracht verbonden is met zijn haar, dan verliest hij die kracht. Zonder haar liefde of zonder zijn kracht - in beide gevallen verliest zijn leven iedere zin. En het besef daarvan, terwijl tegelijkertijd voor hem verborgen blijft dat Delila niet van hem houdt, doet hem verlangen naar de dood.

Hier wordt een mens geschilderd die met zijn kracht alles kan bewerkstelligen en toch een zo hevig verlangen heeft naar de dood - nadat er constant op hem in is gepraat - dat de passage mij ontstelde toen ik hem in kader van mijn, helaas niet-afgemaakte studie Semitische talen, moest vertalen. De herkenning van de situatie en de onontkoombare identificatie met Simson werkte alsof ik een klap van Sjimsjon zelf kreeg. Ik weet nog waar ik zat - zoals wij nu allen weten waar we waren toen we het nieuws van de dood van fitschak Rabin hoorden - en ik herinner me nog mijn verbijstering - zoals we ons de verbijstering zullen herinneren van de afgelopen dagen - dat ik in een paar zinnen van 2500 jaar oud, of misschien zelfs van nog vroeger datum, een emotionele nachtmerrie verwoord