Een schaap vangen

te zien zijn - dan is de mystieke beleving van de eenheid van de wereld nog wel op te brengen. Zodra echte mensen in beeld komen moet de verbeeldingskracht alle zeilen bij-zetten om al die verschijnselen in de grote-mensenwereld een niet gek makende plek te geven.

En toch is het die verbeeldingskracht die ons op de been houdt. Zij is het die voor de als vanzelfsprekend ervaren integratie van onze belevingswereld zorgt en er moeten pillen als LSD of XTC aan te pas komen om die vanzelfsprekendheid een opdonder te geven door er een andere caleidoscoop voor in de plaats te zetten.

Een van de sterkste instrumenten van de verbeeldingskracht is de herinnering. Geen integratie van prikkels, geen zingeving ook, zonder herinnering. Hoe wil je herinnerd worden, voor wat, als wat wil je herinnerd worden? De herinnering is een speciale vorm van de verbeeldingskracht. Wat me intrigeert is dat bijna ieder mens een levensverhaal heeft, een biografie. Soms een paar bladzijden lang, soms veel uitgebreider, maar een gestructureerd verhaal op basis van een aaneenschakeling van herinneringen heeft iedereen. Vreemd eigenlijk. Waarom zouden we de verbeeldingskracht zo inzetten dat er een platgetreden weg ontstaat door ons innerlijke landschap? De herinnering is de stratenmaker voor ons paard, hij maakt de weg begaanbaar en zet paaltjes en bomen langs de weg die wij zelf benoemen als onze levensweg. Hoe meer persoonlijke herinneringen, maar vooral hoe meer traditie, dat wil zeggen hoe meer collectieve herinneringen het paard in zijn wagen heeft zitten, hoe minder gemakkelijk het op hol slaat. Ik ben ervan overtuigd dat traditie, hier opgevat als het geheel aan geschiedenis, verhalen, anekdotes, levenslessen, kennis en riten die een gemeenschap deelt, helpt het ongedurige paard der ver-