Een schaap vangen

kaar te knutselen. De een doet dat meer krampachtig dan de ander. Misschien is onze toegenomen behoefte aan zingeving niet zozeer een gevolg van het vermoeden dat God aan een ernstige vorm van Alzheimer lijkt te lijden, maar worden we te vaak geconfronteerd met voorwerpen en procedures waarvan we wel zeggen dat we weten wat ze zijn, maar waarvan we het eigenlijk niet echt weten. Ik heb al zes jaar een videorecorder in huis staan, die mijn kleine nichtje van zes wel, en ik niet kan hanteren. De gebruiksaanwijzing en de recorder zijn als het hout en het ijzer van de hamer voor de autist - eng, ik kan ze niet bij elkaar brengen. De draadloze telefoon die ik kocht voor het telefoonloze vakantiehuisje is verpakt weer mee terug gekomen - eng, gewoon te eng om te leren gebruiken. Betalen met een pincode, telefoneren met een scopekaart, faxen vanuit mijn huiskamer, voedsel ontdooien met een druk op de knop. Eigenlijk vind ik het hartstikke eng. En ik ben er zeker van dat ik niet de enige ben die wel stoer doet alsof ik het allemaal gewoon vind, maar die tegelijkertijd, net onder de oppervlakte, in een staat van paniek verkeert door de nieuwe wereld der dingen en mogelijkheden die mij omringt.

De paniek wordt ook opgeroepen door de aansporing om de wereld als eenheid te zien, dus alles in de wereld tot onze eigen wereld te maken. Die aansporing kan nauwelijks worden opgevolgd. Als ik werkelijk alle lijken die over het televisiescherm drijven, terwijl ik mijn kommetje yoghurt of boterhammetje met pindakaas eet, tot de mijne moet maken, word ik gek. De eenheid van de wereld, de global villa-ge> het besef dat wij alleen één mensheid op één aarde zijn, is alleen te construeren bij de aanblik van een schuldeloze wereld: boven op de spreekwoordelijke berg, of in een hutje op de hei, aan de rand van de oceaan of ploeterend door een verlaten sneeuwvlakte - dus vooral als er geen mensen