Een schaap vangen

de psychoticus - al naar gelang de waarde die je aan dat soort ervaringen hecht - is er blijkbaar, zoals ik het ervaren heb, een teveel aan integratie omdat de verbeeldingskracht op volle toeren draait.

Bewustzijn is misschien überhaupt een soort van ziekteverschijnsel. Een koorts die ooit, duizenden jaren geleden, een grieperige mensheid beving en die we hebben gedomesticeerd, zoals we honden en katten, paarden en koeien, schapen en konijnen tot onderdeel van onze leefwereld hebben gemaakt, omdat het nut van het bewustzijn de last ervan overtreft. Te weinig verbeeldingskracht stort ons in een werkelijkheid die zo overweldigend is in zijn stortvloed van onkenbare impulsen dat we ons stijf van angst terugtrekken en alle contact uit de weg gaan. Te veel verbeeldingskracht zet ons in het centrum van een werkelijkheid die ons uiteindelijk ook verlamt, want alles schreeuwt met zijn betekenis om aandacht, alles wil wegwijzer zijn tot actie, en op een gegeven moment weten we niet meer of we gevolg moeten geven aan dit steentje of dat blaadje, die stem of dat krabbeltje. Alles en alles en alles staat met elkaar in verbinding en met elkaar in verband, als een uiterst gecompliceerd labyrint van betekenissen, waarin duizenden toegangspoorten uitnodigen tot de verlossende kern ervan door te dringen. Een kern die we nooit zullen raken.

De meesten van ons zijn niet autistisch en ook niet psychotisch. Ik heb de uitersten geschetst van de mogelijkheden en onmogelijkheden van dat paard in ons hoofd dat ons door de werkelijkheid trekt - meestal zonder ons te realiseren dat het een paard is met zijn eigen kuren.

Tussen het totale gebrek aan zingeving van de autist en de totale overvloed aan zingeving van de mysticus, proberen wij een gebrekkige, maar toereikende zingeving in el