Een schaap vangen

godslasterlijk streven beschouwen. Ten tweede zijn er de religieuze zionisten - in allerlei maten en soorten. De orthodoxie was zich in de diaspora natuurlijk altijd bewust van de beperkingen tot het verwezenlijken van een leven dat volledig door de halacha zou worden bepaald. Immers, in de diaspora kunnen de talloze voorschriften die met het land te maken hebben niet worden vervuld. Hoewel er vanaf het begin van de zionistische beweging een enorm verzet was van de orthodoxie, zoals gezegd in erets Jisraeel, maar ook in de diaspora - de Nederlandse rabbijnen waren voor de oorlog op een enkele na sterk anti-zionistisch - heeft een deel van de orthodoxie de nieuw te vormen en gevormde staat onderkend als een mogelijkheid om de spirituele doelstellingen van het jodendom te verwezenlijken.

Is het nationalisme van de seculiere joden gericht op het normaliseren van het bestaan van het joodse volk, dat wil zeggen gericht op het autonoom uitoefenen van zelfbeschikking, het nationalisme van de religieuze joden is gericht op het uitoefenen van de spirituele taak van het joodse volk. En die laat zich omschrijven als ^ceen licht zijn voor de volkeren’. En hoe wordt men een licht? Door het uitoefenen van de mitswot. En wat is de beste plek om dat te doen? In erets Jisraeel, het beloofde land. En waar ligt het hartland van erets Jisraeel? Op de Westelijke Jordaanoever. Tel Aviv en Haifa horen daar niet bij, en Herzeliya niet, en Ra’anana en tal van andere plaatsen binnen de Groene Lijn, dat wil zeggen binnen de grenzen van het Israël van vóór de Zesdaagse oorlog, horen niet bij het hartland van erets Jisraeel Hebron, Bethlehem, Jericho horen allemaal wel bij het hartland van erets Jisraeel En als dan ook nog de verovering van fudea en Samaria na een overwinning in een oorlog die Israël niet begon, wordt gezien als nog weer een teken dat er aan de komst van de messiaanse tijd wordt gewerkt door Bovenaf, dan wordt het nationalisme van de