Een schaap vangen

ik ze lelijk, op een bepaalde manier, maar ik voel me er wel veilig.

Temidden van mijn volk voel ik me veilig. Binnen de grenzen van het territorium van mijn volk voel ik mij veilig. Meer dan dat, mijn behoedzaamheid valt weg, mijn onbevangenheid zou terug kunnen komen. De historicus Jac-ques Presser zegt in de film Dingen die niet voorbij gaan dat de confrontatie van een joods kind met zijn niet-joodse omgeving hem van zijn onbevangenheid berooft. In de joodse omgeving die Israël mij biedt, heb ik de mogelijkheid mijn onbevangenheid terug te winnen. Niet dat ik hem terugwin, maar de mogelijkheid is er. Nog afgezien van de schizofrenie die de joods-Arabische tegenstelling in Israël creëert in mijn gemoed, is er de mogelijkheid te denken aan een leven waarin de schizofrenie joods-niet-joods is opgeheven.

Israël, de vrucht van het joodse nationalisme, bood me in 1974 een gevoel dat ik niet kende: thuis te zijn. Anno 1995 biedt het me dat gevoel nog steeds, ik kan zelfs zeggen: het gevoel thuis te zijn wordt sterker elke keer dat ik er kom. Het joodse nationale streven, oftewel het zionisme, heeft mij na een ballingschap van 1900 jaar van het joodse volk iets gegeven dat tot de stichting van de staat Israël niet bestond: een gevoel van thuis.

Nationalisme gaat - uiteindelijk, en ik kies er voor nu even, voor dit moment, de uitwassen van nationalisme buiten beschouwing te laten - over je thuis voelen. Je thuis voelen in een geografisch gebied, waarvan de grenzen dusdanig duidelijk zijn voor iedereen dat het vreemdelingschap niet onverdraaglijk wordt zodra je voorbij die grenzen gaat. Immers, buiten je eigen geografische gebied ben je wel vreemdeling, maar jijzelf en de inwoners van het gastland weten