Een schaap vangen

len dat die lamp groter is, of nog groter, of zelfs zo groot dat hij samenvalt met het hele lichaam. Zo stel ik me dat bij Jezus voor: dat die lamp zo groot was als zijn hele fysieke vorm. Dat het licht, de liefde, de bron waar alles uit voortkomt en alles in teruggaat zich uitstrekte tot zijn vingertoppen en de puntjes van zijn haren, tot zijn tenen en het velletje van zijn buik, dat hij helemaal gevuld was van dat licht, die bron. Met andere woorden, dat het Goddelijke helemaal in hem woonde, of hem misschien wel uitwoonde. Wie zal het zeggen.

Maar zomin als ik Goddelijk werd doordat het Goddelijke een klein plekje in mij nam om zich te manifesteren, zomin werd Jezus Goddelijk toen het Goddelijke een tijdje bij hem in zijn fysieke huis kwam wonen. Je blijft je heel erg bewust - althans ik was dat - dat die Goddelijke aanwezigheid, die ziel, het meest authentieke van jezelf is dat er ooit zal kunnen zijn én dat het van een andere orde is die niets met jou persoonlijk te maken heeft. Het is volstrekt zichzelf en maakt jou daarmee volstrekt jou zelf. Maar je bent niet identiek. En oh wee als het Goddelijke zich terugtrekt, als de manifestatie van het Goddelijke in jouw persoonlijke bestaan ophoudt. Zoals uiteindelijk bij mij gebeurde, toen de bron langzaam dichtslibde, door allerlei stommiteiten van mij, maar misschien gewoon ook doordat de knop uit genade ooit was omgedraaid, eerst aan, en nu uit genade of ongenade weer werd omgedraaid, uit. ^CEH> Eli, lama sa-bachtani Mijn God, mijn God, waarom hebt Gij mij verlaten? Ook die uitspraak, opgetekend uit de mond van Jezus, leerde ik - helaas - kennen.

De terugtrekking van het Goddelijke wordt in de mystieke literatuur de ‘zwarte nacht van de ziel’ genoemd. De hel is er niets bij en vaak heb ik me afgevraagd of de genade tijdelijk een ziel te krijgen wel genade was, want zonder die genade zou mij het bewustzijn over de innerlijke dood bespaard zijn gebleven.