Een schaap vangen

crete levenswijze betreft laten leiden door Paulus. Waarom niet de meester volgen, maar zijn secretaris? Of om het heel cru te zeggen: waarom hebben christenen voedsel in hum ijskast staan dat Jezus er onmiddellijk uit zou gooien als de tollenaars uit de Tempel?

Voor de goede orde, Jezus zou ook met afkeer mijn ijskast uitmesten, maar anders dan u heb ik aan de messias wel een boodschap, maar aan Jezus niet.

Het onderwerp van mijn lezing is verwoord als: christenen doen niet wat de jood Jezus wilde. Wat Jezus voor u is, weet u, daar ga ik van uit. Wat Jezus voor mij is, of beter, hoe ik hem zie, weet u niet. Ik zal het proberen uit te leggen en vertel daartoe iets over mijn eigen ervaringen met het Goddelijke.

Twintig jaar geleden, precies twintig jaar geleden, woonde ik in Berlijn. Ik woonde er alleen, temidden van vrienden en ik was op een vrije manier verwikkeld in liefdesrelaties. Van de woning die ik ter beschikking had, gebruikte ik eigenlijk alleen de keuken. Daar zat ik uren aan één stuk gestikte dekens te naaien of ingewikkelde boeken te lezen. Het was in vele opzichten een moeilijke tijd, maar onvergelijkelijk veel gemakkelijker dan de decennia ervoor en van een onbegrijpelijke lichtheid in vergelijking met de ondraaglijke zwartheid die erop zou volgen. Het zou de gelukkigste tijd van mijn leven blijken te zijn.

Op een goede dag, ergens in februari, maart 1978, ging er opeens een knop om, in mijn hart. Letterlijk een knop om, alsof mijn hart een radio was die kon worden aan- en uitgezet en nu dus aangezet werd. Ik werd ontvankelijk gemaakt, door iets buiten mijzelf. Vanaf dat moment reageerde ik op mijn omgeving met een directheid, een echtheid, een absoluutheid in mijn hart waarvoor ik maar heel moeizaam de woorden weet te vinden. Met een authentieke liefde die meer was dan ikzelf en mij tegelijkertijd meer mijzelf