Een schaap vangen

kan niets met een God van liefde. Verschillende keren in mijn leven heb ik te maken gehad met een man die totaal van mij hield, zo totaal, daar was geen twijfel over mogelijk. En mijn liefde, mijn liefde viel daarbij volkomen in het niet. Ik schoot almaar tekort tegenover die mannen die mij zo totaal liefhadden. De jaren met die mannen waren erger, veel erger dan de tijden met mannen die iets minder liefhadden, die twijfelden, die het ook niet zo zeker wisten. De totale liefde liet me geen ruimte, gaf me alleen schuldgevoelens. Ik kreeg het benauwd en kon geen kant uit.

En zo moet het, denk ik, ook zijn met de God van liefde. Ik zal het wel helemaal verkeerd hebben, maar is het niet zo dat Hij altijd de meerdere is, dat je nooit aan het ideaal dat Hij belichaamt, voldoet? Schiet je niet altijd tekort?

Woede geeft afstand, woede creëert een duidelijk grens tussen mij en de Ander. Als ik de woede van de Ander weet te hanteren, dat wil zeggen als ik kan luisteren, als ik er niet door vernietigd word, en als ik kan ervaren dat de woede weer overgaat, dan heb ik erbij gewonnen. Op de een of andere paradoxale manier is het resultaat van een God die woedend is als hij woedend moet zijn, een verdieping van mijn individualiteit. Ik ben meer mijzelf tijdens de Goddelijke storm die over mij uitraast, ik ben meer ik na de Goddelijke storm.

Zeker als duidelijk is wat er van mij wordt verwacht, als de regels duidelijk zijn die ik moet respecteren, als duidelijk is hoe mijn handelen eruit moet zien, als duidelijk is waar de woede over gaat, dan word ik verheven tot een individu, dan wordt mijn verantwoordelijkheid vergroot, dan wordt mijn autonomie vergroot. De regels geven mij de vrijheid, omdat het een werkelijke relatie met het Goddelijke mogelijk maakt. Een relatie die ergens over gaat, namelijk over