Een schaap vangen

maanden bijna zestien jaar geworden zijn, als ik niet door de man die ik tot mijn dood zal haten, een abortus in was gekletst. Alles wat mij lief was, ontviel mij in die tijd, ruim zestien jaar geleden. De dood van wat mijn kind had moeten worden, was een van de trauma’s die het begin inluidden van wat de mystici ‘de donkere nacht van de ziel’ noemen. Vlak voordat ik zwanger raakte, lag ik op het strand. Die dag had ik tot volle tevredenheid de eerste grijze haar ontdekt. De afsluiting van mijn gehate jeugd was begonnen. Een aantal maanden daarvoor had ik eindelijk de weg naar mijn hart weten te vinden en een korte tijd daarna vond het Goddelijke zijn weg naar mij. De knop was omgedraaid - zo voelde het begin van de genade - het was een fysiek gevoel, dat zich niet anders laat omschrijven dan dat er in mijn hartstreek een knop was omgedraaid en de energie begon te stromen.

Het gevoel van overwinning dat gepaard ging met de immense opluchting dat de onverdraaglijke vervreemding van mijn kindertijd, jeugd en adolescentie eindelijk ten einde was, zette zich om in de gedachte, liggend op het strand: Als ik nu de ogen dichtdoe en sterf, is alles goed geweest.

In plaats van vredig te sterven, op het strand, in de nabijheid van een geliefde, met op mijn triomfantelijke hoofd de eerste grijze haar, werd ik zwanger en stierf echt. De innerlijke dood werd een realiteit die ik niet had voorzien. Een innerlijke dood die tot op de dag van vandaag bestaat, al is hij niet zo pregnant, niet zo onverdraaglijk meer. Mijn leven en beleving van mijn innerlijk dode zelf zijn meer gewoon geworden, gewoon zoals het leven vanuit een innerlijke dood gewoon is voor de meeste stervelingen op aarde.

In de loop van die zestien jaar heb ik mijzelf een flink aantal keren voorgenomen de man die mij over de rand duwde, de kloof van emotioneel lijden in, te vergeven. Het is mij niet gelukt. En wat mij evenmin is gelukt, is de vloe-