Een schaap vangen

ther, als koningin Wasjti, als Mordechai, als bakker, clown, kok, cowboy, kabouter en worden spelenderwijs ingewijd in de geschiedenis van moord en doodslag die zich weliswaar in Perzië afspeelde, maar als een ‘Nooit meer Auschwitz’ avant la lettre al 2500 jaar wordt verteld, jaarlijks.

Om de kinderen bij de les te houden mogen ze met een ratel lawaai maken zodra de naam Haman valt. En het is een kabaal als de naam Haman valt. Geen detail blijft ze bespaard. Dit jaar met Poeriem speelden de rabbijn en de voorzanger, beiden als zeerover verkleed en daarom op blote voeten, de moordenaars die een aanslag op koning Achasjverosj beramen. De chazzan (voorzanger) en de rabbijn slopen, de eerste met haakhand en geweer, de tweede met een groot zwaard, rond voor de Heilige Ark - die even geen functie had - en spraken fluisterend over hun boze plannen.

En ook over de plannen van Haman tot een moord op de joden wordt niet gezwegen. Integendeel, kinderen van twee, drie, vier, vijf, zes, acht, elf, veertien jaar krijgen te horen hoe Haman, de jodenhater, ze wil uitroeien, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is dat mensen joden willen uitroeien en dat kinderen daarvan wordt verteld. En de kinderen, hoe klein ook, krijgen te horen dat de joden in Perzië vijfenzeventigduizend van hun vervolgers in de pan hakten, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is dat joden hun tegenstanders in de pan hakken en dat kinderen, hoe klein ook, dat soort dingen horen.

Tweeënhalfduizend jaar ging het goed. Tweeënhalfduizend jaar vonden joden troost in het verhaal, en trots en eigenwaarde. Blijf jezelf, zegt het verhaal, en het komt goed. Buig niet voor de arrogante machthebber, zegt het verhaal, en het komt goed. Zorg dat je de werkelijke machthebber aan