Een schaap vangen

degene met wie ik mij nog meer verwant voel is de arme, zwijgende Farao. Net als bij hem lijkt het er sterk op dat mijn spirituele taak in het leven is om op het beslissende moment mijn mond te houden en mijn eigen leven en dat van anderen onherstelbaar in de war te sturen. God snoert me de mond als het erop aankomt. Bijvoorbeeld toen mijn zwangerschap onderbroken zou gaan worden. Toen de verpleegster in de abortuskliniek als reden invulde: ‘ongewenst kind’, had ik moeten zeggen: ‘Het is helemaal niet ongewenst, ik heb er met alles wat ik had naar verlangd’, maar ik zei niets. Toen een geliefde emigreerde, wilde ik zeggen: ‘Neem me in Godsnaam mee.’ Maar ik zei niets. Toen ik zelf vertrok naar verre streken, wilde ik zeggen: ‘Ik zal iedere minuut aan je denken,’ maar ik bracht geen woord uit. Ik zweeg en zweeg en zweeg, net als de Farao, en alles liep mis en de grote daden van God zag ik niet. Blind als Simson, is er tamelijk veel om mij heen ingestort door mijn handelen, maar waartoe? Geen flauw idee. En toch, iedere keer als ik met Pesach (joods Pasen, viering van de Uittocht uit Egypte) lees over de Farao wiens hart door God wordt verhard zodat zijn lippen gesloten blijven, is het een troost te weten dat er nog een kluns heeft bestaan die juist toen hij de verlossende woorden moest spreken, geen woord kon uitbrengen. Stom, maar waarschijnlijk niet blind voor de gevolgen van zijn zwijgen.

Dit is hoe de Schrift, de tekst van Tanach, de joodse bijbel, mij helpt mijn leven richting te geven. Achteraf - nadat ik heb gehandeld of na de emotionele storm die mij heeft geteisterd - draagt de Schrift als een rijk gevulde picknickmand verhalen aan waarmee ik mijn naar betekenis hongerende geest met associaties en analogieën kan voeden. Eerst de seksuele revolutie en daarna Tamar. Eerst in woede een maatschappelijke structuur naar beneden halen en pas