Een schaap vangen

niet ‘beter’ is, misschien, maar in ieder geval anders dan vóór de confrontatie.

Tamar, de Tamar van Juda, naar wie ik niet ben vernoemd, maar die wel mijn naamgenote is, is naast Sjimsjon een tweede figuur met wie ik mij identificeer en die dus voor mijn identiteit van groot belang is. Tamar, de kinderloze, die verstoten wordt omdat men bang is voor haar kracht en die verkeerd interpreteert; Tamar, de ‘koningin die er niet voor terugschrikt zich op haar relatief oude dag uit te dossen als prostituee en zich te verkopen aan Juda, enkel en alleen om alsnog moeder te worden; niet zomaar moeder, maar moeder van de stam die uiteindelijk als het joodse volk de geschiedenis in zal gaan.

Tamar, naar wie ik niet ben vernoemd, maar die mij na staat alsof er niet duizenden jaren liggen tussen haar leven en het mijne, en in wie ik — kind van de seksuele revolutie — herken dat eigenwaarde en integriteit niet afhankelijk hoeven te zijn van feitelijk seksueel gedrag, mits men een ‘koningin’ is, innerlijk.

Sjimsjon vervult zijn spirituele taak - blind, getekend, gevangen en bespot door de vijand en met een hart dat door het verraad aan zijn liefde in duizend stukken uiteen is gevallen. Sjimsjon handelt bijna ondanks zichzelf, dat kan van Tamar niet worden gezegd. Ze neemt zelf het heft in handen. Zowel Sjimsjon als Tamar doet de wil van God, maar ik kan me niet voorstellen dat zij zich hebben laten leiden door normen en waarden of, alomvattender geformuleerd, door ethiek. Volgens dr. A.A.M. Kinneging, hoofddocent Politieke Wetenschappen aan de Universiteit van Leiden, beleven wij een crisis van normen en waarden. Hij noemt het een crisis van kerndeugden. Tijdens een conferentie op 25 augustus 1995 noemde hij de deugden die hij in