Kippesoep was ondenkbaar zonder saffraan

vooruitliepen op de sociale voorzieningen zoals we die nu kennen. Er bestond een pensioenfonds, dat al in 1904 werd opgericht. Je betaalde daar zelf ook wel aan mee, maar de baas betaalde zelf net zo veel als het gezamenlijke personeel betaalde. Naast het pensioenfonds bestond het Eduard van Dam fonds. Dat was voor bijzondere noden onder het personeel. Bijvoorbeeld als iemand een vrouw had die naar een herstellingsoord of iets dergelijks moest. Of voor mensen die extra veel hulp nodig hadden. Die mensen zouden nu bijstand krijgen.

Anderzijds was het zo dat je vergunning van de baas moest hebben om te trouwen. Je mocht wel trouwen, maar verdiende je niet een bepaald loon, als ik het me goed herinner dertig gulden, dan werd je ontslagen. Het is nooit gebeurd dat iemand daarom is ontslagen, want niemand haalde het in zijn hoofd in de crisistijd tegen de zin van de baas te gaan trouwen. Daardoor kon het gebeuren dat het meisje van een stel dat jarenlang verloofd was, met een vijfdemaands buik in de winkel rondliep. Ze was verkoopster, dus ze moest klanten helpen. Tegenwoordig is het niet erg, maar toentertijd met een dikke buik in een winkel staan was een onmogelijkheid. Dat bestond niet, dat was niet behoorlijk. Haar verloofde heeft ik weet niet hoeveel maal opslag gevraagd, want hij verdiende bij wijze van spreken zevenentwintighalve gulden per week. Ging hij trouwen met zijn zevenentwintighalve gulden dan kreeg hij ontslag, want hij zou wel eens kunnen gaan gappen. Daar kwam het op neer. Het is mij bekend dat er iemand de baas om opslag heeft gevraagd en dat de baas toen zei: ,,Dan moet jij zeker van mijn centen met je vrouw naar bed.” Hij heeft zich nog vulgairder uitgedrukt.

Getrouwde vrouwen had je niet bij De Vries van Buuren. Vrouwen die gingen trouwen werden sowieso op straat gezet. Ik heb een vrouw gekend, die heeft tien of vijftien jaar samengewoond met een man en is expres niet getrouwd omdat ze anders ontslagen zou worden. Iedereen wist, dat ze samenwoonde. Wij zijn ook zeveneneenhalf jaar verloofd geweest. Dat was niet leuk, maar noodzaak. Het was in werkelijkheid onzedelijk. Amoreel. We moesten sparen: achtenveertig lakens, tweeënveertig slopen, handdoeken, negenenveertig