Kippesoep was ondenkbaar zonder saffraan

nen is in 1903. Er kwam een plaats vrij van een zekere mijnheer Blok, die daar eerst een kast, zo noemden ze dat, had gehad; die kast werd mijn vader toegewezen. In de Oude-manhuispoort waren geen echte winkels, maar grote kasten. Zoals dat nu nog is. Joodse boekhandelaren stonden daar graag, want een winkel was kostbaar en de Oudemanhuis-poort was het centrum van de boekhandel begin 1900. Dus als je daar een plaats had was je bevoorrecht. Je kwam op een lijst te staan en als er een plaats vrijkwam werd die je toegewezen. De mensen die in de Oudemanhuispoort stonden waren kenners van boeken: mijn vader, Barend Boekman, de oom van de latere wethouder, de vader van diezelfde wethouder en Joep Emmering. Het waren mensen die wisten wat ze verkochten en wisten wat ze moesten inkopen. De vader van de wethouder heeft later een boekhandel geopend in de Vijzelstraat. Joep Emmering opende, na de Oudemanhuispoort, eerst samen met zijn broer Juda een zaak in de Langebrug-steeg en nog weer later een grote boekhandel op het Rokin. Zijn zoon Simon heeft nu een antiquarische boekhandel op de Nieuwezijds Voorburgwal. Op de hoek van de Rozemarijn-steeg.

Ingekocht werd op veilingen en soms van particulieren. Ik herinner me dat vader eens een bibliotheek heeft gekocht van watje toen noemde een „catechiseermeester”. Dat was geen dominee, het was geen christelijke onderwijzer, maar iemand die les gaf in catechese. Die man moest naar een tehuis en toen heeft mijn vader zijn bibliotheek gekocht. Hij is doodgegaan doordat hij zijn bibliotheek miste. Uit heimwee naar zijn boeken.

In de Oudemanhuispoort stonden alleen joodse boekhandelaren. Er was één niet-jood: Fritzie de scharesliep. Fritzie was voor oorsprong Italiaan en had in een van de kasten een complete inrichting om messen en scharen te slijpen, en instrumenten van het ziekenhuis. Want het Binnengasthuis grensde precies aan de Oudemanhuispoort. De ingang van de apotheek was in die jaren in de Oudemanhuispoort. Fritzie was dol op ons. Mijn vader had ons geleerd te vragen: „Fritzie, hoe is het ermee?” Dan zei hij: „Bene, bene.” Voor ons als kinderen was ook leuk, dat er op de binnenplaats van de