Kippesoep was ondenkbaar zonder saffraan

Hij had het vak geleerd bij zijn vader, die hier in Rotterdam een antiekzaakje had.

Mijn vader had geen winkeltje, hij ventte. Zo waren er toentertijd heel veel joden. Het was een echt jiddisj vak. Ze gingen langs de huizen, vroegen of de mensen iets van goud of zilver te koop hadden, drongen zich even binnen, keken of er iets te koop was en probeerden dat dan op de een of andere manier ,,los te maken”. Zo heette dat. Ging het om grote dingen dan konden ze dat niet één, twee, drie betalen en dan schoot een rijke antiquair het geld voor tegen een provisie. Ik heb dat nog allemaal meegemaakt, want mijn vader is tamelijk lang blijven leven. Over hem valt eigenlijk weinig te vertellen. Ik kan wel over iemand anders een verhaaltje vertellen.

Verschillende van die socherem, van die antiquairs kwamen doorgaans in een café bij elkaar om koffie of een glaasje bier te drinken. Daar vertelden ze elkaar wat ze hadden meegemaakt tijdens het venten. Die had dit meegemaakt, die dat en zo was er een zekere handelaar in Barendrecht terechtgekomen bij een boer, die een enorme mooie mahoniehouten kast had staan. Een kast van minstens driehonderd jaar oud. Een prachtstuk. Die man, een jehoede, had geprobeerd die kast los te maken, maar welk bod hij ook deed, die boer wilde hem niet verkopen. En dat zat hij in dat café te vertellen. „Hoe bestaat het. Ik heb mijn best gedaan. Alle mogelijke verhalen verteld. Maar die boer lachte overal om en zei: „Ik heb het niet nodig. Die kast heb ik al zoveel jaren, hij is van mijn grootvader en mijn overgrootvader geweest, daar stap ik niet van af.” En ik kon zo weggaan.” Bij dat groepje zat ook een zekere mijnheer Van Dam. Ik kan die naam rustig noemen, want er is geen familie meer van die man. Een knappe kerel, een erg mooie vent. En die zegt: „Ik maak die kast los. Zo waar als ik hier zit.” Mijn vader heeft me dat verhaal verteld. Hoe heeft die Van Dam dat nou gedaan? Hij heeft een prachtig zwart kostuum gehuurd, overhemd erbij en een hoge zijden hoed, hij heeft kaartjes laten drukken: hij was directeur van het museum Booymans, en hij heeft een vigilante gehuurd.

In een open calèche heeft hij zich naar die boer in Barendrecht laten brengen. Ze waren zeer onder de indruk. Die vent had