Kippesoep was ondenkbaar zonder saffraan

clame werd gemaakt voor zijn Joodse Invalide. Niet-jood en jood gaven aan de Joodse Invalide. Izaak Gans was een buitengewoon mens. De mensen die hij hielp hadden niet het idee: ik ben de sjlemiel. De Joodse Invalide kon beslist als voorbeeld dienen. Ook internationaal.

Als je nagaat dat de oudjes in Newei Jesjang, het oude mannen en vrouwenhuis, die nebbisj hun hele leven nooit meer dan een platte pet hadden gedragen, ook door de week een hoge hoed op moesten, zodat ,,ze herkenbaar zouden zijn, want ze zouden choliele (God bewaar) wel eens iets verkeerds hebben kunnen doen.” Die mensen liepen met een hoge hoed en een pandjesjas door de straten. Iedereen kon zien dat ze in Newei Jesjang zaten. Ook weesmeisjes droegen uniformen. Dat was niet alleen zo bij de joden, dat was ook zo bij de niet-joden. Amsterdamse weesmeisjes droegen een uniform van zwart en rood. Het rechtergedeelte van het uniform was rood, het linker was zwart. Daarbij hadden ze een wit hoedje. De Hoogduitse weesmeisjes liepen met een blauw uniform en de Portugese weesmeisjes liepen met een bruin uniform. De jongetjes van het Jongensweeshuis liepen in een zwart pakje. Met een leren petje. Iedereen kon zien: dat is een weesjongen. Het was tsedoke met belletjes: Goed doen op zo een manier dat iedereen het weet.

Ik wil nog een voorbeeld geven van Newei Jesjang. De inwoners van Newei Jesjang waren bij wijze van spreken tachtig, negentig jaar maar zij moesten tegen de directeur en directrice, mannen en vrouwen van veertig, vijftig jaar, vader en moeder zeggen, want die „waren vader en moeder van hen”. Er waren ook gescheiden slaapzalen en het eten was er slecht, terwijl het eten in de Joodse Invalide prima was. Ik had een oom en tante, die hadden er - er is weer niets om het mee te vergelijken, want we zijn vijftig jaar verder - een eigen kamer met hun eigen meubeltjes. Ik weet niet of ze die meubeltjes hadden gekregen van de JI of dat ze ze meegenomen hadden, maar ze hadden hun eigen kamer. Die mensen waren meer dan veertig, vijftig jaar getrouwd. Samen een kamer was iets exceptioneels. Dat bestond in het Oudeliedengesticht niet.

Ik wil het hebben over de St. Anthoniebreestraat. Er was daar