Het kleine land en zijn groote schoonheid

hetgeen het Gooi nog aan natuurschoon hezit, bedreigde met ondergang, die dan ook, nu de weg volgens dit tracé is aangelegd, reeds voltrokken wordt, vond slechts bij enkelen weerklank en bracht dus geen baat.

Verzet tegen het noodeloos verbreeden van wegen tot de buitensporige afmetingen van dertig tot veertig meter en de daarmede gepaard gaande veiling van boomen en vernietiging van fraaie beplanting, vindt even weinig belangstelling en blijft dus vruchteloos.

Verzet tegen heillooze uitbreidingsplannen van sommige steden en groote dorpen, die den dood der schoonheid van de omgeving brengen — als voren.

Verzet tegen den bouw van een brug over de Waal te Nijmegen op een daartoe, uit practisch oogpunt gezien, ongeschikte plaats, en die tevens het prachtige uitzicht op de rivier maskeert en een fraai park bederft — dito, dito.

Het is dus wel zeer noodig, liefde tot de schoonheid van stad en land, en lust tot strijden voor haar behoud op te wekken en onverzwakt te doen voortbestaan.

„De liefde tot zijn land is eyder aangeboren”. Deze woorden legt Vondel, op het einde van zijn „Gysbregt van Aemstel” Heer Peter in den mond.

Zoo zal het ook wel wezen. Maar bij velen sluimert dezé liefde, zóó diep dikwijls, dat zij niet tot ontwaken komt en nauwelijks meer geacht kan worden te bestaan. Dezulken hebben geen oog voor de intieme bekoorlijkheid van het Nederlandsche landschap, voor de vriendelijke dreven, de groene weiden, de koele bosschen, de grootsche rivieren, de ruime plassen, de wijde heidevelden, de prachtige luchten, de eindelooze verten, de schoone oude stadjes, de liefelijke dorpen, de statige groote steden, die met elkander het vaderland zijn.

Evenwel, er zijn ook ongetwijfeld velen, bij wie deze liefde inderdaad slechts sluimert, zoodat het geluid van de waarschuwende stem en het geschal van de krijgstrompet om haar tot ontwaken, tot leven te brengen, hier de beoogde uitwerking kunnen bereiken.

Dit boek nu blaast de réveille. Het poogt de slapenden wakker te maken, hun de oogen te openen voor dë alom-tegenwoor-dige, immer dreigende, nooit aflatende gevaren, hun te doen dienst nemen bij den troep, die poogt den aanval af te slaan, hun althans er toe te brengen, dezen troep van wapenen en krijgsbehoeften te voorzien.

Wie nu in zich voelt leven den drang tot medewerking aan de

110