Het kleine land en zijn groote schoonheid

ten met meestal donkere oogen, vinden een heerlijke omlijsting in de prachtige kanten hoofddeksels, die niet op alle eilanden gelijk, soms wel in verschillende streken van één eiland, en zelfs naar godsdienstige gezindte van elkander afwijken (ingewijden kunnen aan de kappen zien, althans op Zuid-Beveland, doch misschien ook elders, of de draagsters katholiek dan wel protestant zijn), doch overal mooi zijn en het geheele gewest een bijzonder karakter zouden geven, ook als er overigens niets belangwekkends zou wezen — hetgeen echter allerminst het geval is. Want steden als Middelburg en Goes, en zelfs in zekere mate Vlissingen (dat, van de rivier gezien, met zijn tallooze roode daken, gezameld om De Ruyters toren, een bijzonder aardigen indruk maakt, doch welks silhouet wel wat bedorven wordt door de kraan- en andere gevaarten van de alles beheerschende groote scheepsbouw-werf) zouden op zich zelf reeds voldoende wezen om de geheele provincie distinctie te verleenen. Doch zij staan niet alleen. Het prachtige Zierikzee, het aandoenlijk-schoone Veere, tal van heerlijke dorpen, de door dijken met zwaar geboomte ingesloten rijke polders, de wonderlijke schoren, de fraaie duinstreken, de machtige bolwerken tegen de zee, vriendin en vijandin tegelijk, die de mensch er heeft gemaakt — het is, alles bijeen, een schatkamer van schoonheid. Geldt dit van de bekendste eilanden, het is niet minder waar ten opzichte van Noord-Beveland, waar slechts de weinige zwervers komen, die het vaderland in zijn geheel willen kennen en zich niet tevreden stellen met het bezoeken van de bekende „beauty spots”. Het geldt ook van de Zuid-Hollandsche eilanden, waar het historische Den Briel en Hellevoetsluis de eenige, maar wel zeer opmerkelijke steden zijn, vooral de eerstgenoemde, doch waar de dorpen in hunne bescheidenheid en eenvoud op den voor fijne bekoring vatbaren mensch wel een zeer diepen indruk maken.

In zijne eilanden in het Noorden en in het Zuiden, heeft Nederland dan ook een kostelijk bezit. De zeegaten en de zee zelve, hetzij lachend in zonnige, of vroolijk dartelend op het rhythme van de bries, of somber dreigend onder grauwe luchten, dan wel kokend en schuimend in matelooze woede onder den zweepslag van den stormwind, het water, nu eens in tintelend kleurenspel, dan weer egaal grijs, rijzend en dalend met de eeuwige wisseling van het getij — het zou alles reeds voldoende zijn, om de eilanden der Wadden en die van de Hol-landsche en Zeeuwsche stroomen te stempelen tot kostbare

93