Een staat herrijst ....

knechten bij boeren — werken in fabrieken — of doen het huiswerk voor de groep. Na afloop van de dagtaak studeren zij. Hebreeuws in de eerste plaats. Dat wordt straks hun taal. Zij proberen nu al zoveel mogelijk Hebreeuws te spreken. Maar ook bijzonderheden van hun „vak” leren zij. Zij volgen een land-bouwcursus, halen het diploma, het melkersdiploma of promoveren tot smid of timmerman.

En verder bespreken zij met elkaar en met deskundige leiders uit „het land” de moeilijkheden die hen te wachten staan. Geen geringe moeilijkheden. Zij stellen zich geen gouden bergen voor. Maar gekozen hebben zij. Geleidelijk aan wordt de band met de vertrouwde omgeving losser en groeit de saamhorigheid met het oud-nieuwe land en met hun bestemming.

Na vaak lang wachten en vele omwegen (Cyprus!) komen zij eindelijk in Erets Jisraeel. Direct een kibboets beginnen? Het zou wat! Zij missen nog veel — ervaring, acclimatisering en.... er is lang niet genoeg land beschikbaar en meestal geen geld. Dus gaan zij aan het werk. Een deel komt in een „oude” kibboets terecht, een ander deel werkt in de stad.

Soms gaan zij zo op in een bestaande kibboets en verliezen zij de band met de vroegere groep. Maar heel vaak blijft de band bestaan en gaan zij als loonarbeiders werken, terwijl zij al een gemeenschappelijk huis bewonen en al het gemeenschappelijk leven leiden dat zij straks in hun eigen nederzetting hopen voort te zetten. De wachttijd mag niet te lang duren. De verdienste gaat in de kas. Voor de noodzakelijke privé-uitgaven, buskosten enz. ontvangen zij geld. Maar de penningmeester is zuinig want anders komen zij er niet. Eindelijk is er een stuk grond beschikbaar.

128