Een staat herrijst ....

haven te bouwen. U zult zien, zegt mij iemand: dit wordt een grote vissershaven in de Joodse staat. Straks bouwen wij een weg en komen alle schepen in onze haven de vis lossen. Dan komen de auto’s uit de stad bij ons de vis halen. Ik weet het zeker....

„Wanneer ik dus samen moet vatten, wat U wilt, d.w.z. wat er ontbreekt,” zeg ik, „dan is dat de aanleg van een haven, de uitbreiding van Uw boten en ....” „en,” zegt hij, „ mensen, vooral mensen met vakbekwaamheid.” Hij spreekt over de technische vaardigheid van de vissers in IJmuiden, van de waarde van hun traditie, van het uitstekende peil van hun theoretische opleiding. Is het dan ’n wonder, dat hij er bij mij op aandringt, om in Holland propaganda te maken voor het kleine Michmoreth? In Holland is de gelegenheid om mensen voor dit werk op te leiden beter dan waar ook. Jonge Joden die ’n Hollandse zee-hachscharah hebben doorgemaakt, zullen een warm onthaal vinden in Michmoreth, als zij bereid zijn hard te werken en veel te verduren, als zij bereid zijn de risico’s te nemen, die ieder nieuw begin in zich draagt, gevoegd bij de risico’s, die de zee brengt. Maar als zij daartoe bereid zijn, zullen ook zij de roep van de zee horen klinken en geen weerstand kunnen bieden.

Michmoreth is een klein begin en er moet veel gebeuren. En wanneer er mensen in Nederland zijn, die helpen willen, zal die hulp gaarne worden aanvaard. Maar voortgaan zullen ze daar op hun eenzame plaats, die eigenlijk niet te bereiken is, niet vanuit het land en niet vanuit de zee. Gerschom had gelijk. Hier houdt de weg op en hier begint een nieuwe wereld....

100