Een staat herrijst ....

wereld. Wat Gerschom niet weet, weet niemand. Aangezien ik naar een plaats moet, waar hij geen verbinding mee onderhoudt en ik zo braaf naar hem zit te luisteren, draait hij zich om en zegt; „Ik geef u een kaartje voor 5 piaster. Dan kunt U meerijden, zover U wilt.” En met een grijns: „tot er geen land meer is.” En dat heeft hij gedaan. Bij het strand heeft hij me afgezet en gezegd; „vraagt U hier maar eens; daar in de verte ligt Michmoreth.”

Ik vraag en het blijkt, dat er inderdaad naar Michmoreth nog geen weg is. Dus volgt er een strandwandeling van ongeveer drie kwartier en dan zie je in de verte wat huisjes staan. Een prachtige inham vormt een natuurlijke haven. Het is heel goed te begrijpen, dat de mensen van Michmoreth deze plaats hebben uitgekozen, maar voorlopig staan er alleen nog maar huizen en iedere vergelijking met een Nederlandse havenplaats gaat mank. Geen masten, geen reuk van teer, geen rijen netten gespannen langs het strand, geen pier en geen vuurtoren. Wanneer een van de mensen van Michmoreth me rondleidt, ziet hij waarschijnlijk de teleurstelling over het ontbreken van dit alles op mijn gezicht. Daarom zegt hij: „Ga zitten. Dan zal ik U de geschiedenis van Michmoreth vertellen.”

Alles in dit land, ieder verhaal van een nieuw en hard begin, van het doel, dat men zich stelt, van de kracht, die er nodig is om iets te bereiken, heeft iets van een gedicht. Maar dit nieuwe en zo heel oude Joodse beroep van de visserij begint als de aanhef van een wonderlijk verhaal. Soldaten, ver van het vaderland in Italië bijeen, komen in aanraking met de zeevaart. De zee, dezelfde zee van thuis, draagt het

Een Staat herrijst 7

97