Een staat herrijst ....

het convooi, dat uit Tel Aviv is gekomen en over en v/eer worden de ervaringen uitgewisseld. Zullen wij nog voor de avond in Tel Aviv aankomen? De Engelse commandant kan het werkelijk niet schelen. Tenslotte geeft hij het sein, dat wij kunnen vertrekken. Daar gaan we dan. Sjalom roepen de passagiers naar Jeruzalem. Sjalom antwoorden de passagiers naar Tel Aviv. En Sjalom wuiven de gevangenen in La-troen, die aan de kant van het prikkeldraad ons hebben gadegeslagen. Onze convooien vormen voor hen de zekerheid van de bevrijding. Wanneer ik mij beklaag over het lange oponthoud tegen één van de medepassagiers, zegt hij met de gelatenheid van iemand, die al lang in het land is: Wat wilt U: nog 6 maanden dan zijn we van „ze” af.

De rechte weg naar Tel Aviv rijden wij niet. We rijden om en hebben daardoor gelegenheid meer te zien van de Joodse kolonies. Onze weg gaat over Choeldah en Ekron en waar wij door Joodse nederzettingen komen, worden wij met gejuich begroet. Overal staan jongens en meisjes op wacht. Eenvoudig en rustig, maar waakzaam, ook wanneer de wachten lang zijn en de nachten ijzig koud. Voedselconvooien rijden ons voorbij. Op iedere auto iemand van de ha-ganah, die rustig zijn krantje leest, bovenop de wagen: een doelwit voor alle snipers langs de weg. Het wordt al donker wanneer wij Tel Aviv naderen.

Ons convooi is niet aangevallen en de spanning van de reis ontlaadt zich, wanneer wij de buitenwijken van Tel Aviv binnenrijden. Ontlaadt zich op een manier, die je je ook niet zou kunnen voorstellen. De jongen, die zijn stengun voortdurend in de handen heeft gehouden, legt hem weg. Hij kijkt ons aan en

83