Een staat herrijst ....

overdreven vertoon van moed. Wanneer wij langs de hoge bergen rijden, die nu al langzamerhand gevaarlijke bergen geworden zijn, begint een kind angstig te huilen. De ouders en de anderen in de bus stellen hem gerust. Waarmee? Wel misschien zoudt U denken, door hem een verhaal te vertellen of zo, maar in dit vreemde land en bij dit zo vreemde volk worden kinderen niet met praatjes gerustgesteld. Zijn vader wijst hem op een jongen, die voor hem zit. Kijk maar naar dien jongen, zegt hij. Dan ben je wel rustig. ,,Die jongen is één van onze jongens”. In zijn handen houdt hij een stengun en in zijn zakken zitten handgranaten. Wanneer een Engelse auto voorbij rijdt, laat hij zijn stengun zakken. Want ik zei U al meer: er zijn twee soorten vijanden in dit land.

Het convooi stopt zo nu en dan. Dan weer rijden we met vreselijke vaart tussen de bergen door. Plotseling begint naast mij iemand te wuiven. De rest van de passagiers kijkt naar buiten. Bovenop de bergen, juist op één van de plekken, vanwaar, naar men zegt, gisteren nog geschoten werd, staan de jongens van de Haganah. „Onze jongens”. Zo noemt iedereen ze en dat zijn ze. Zij zijn het, die dit land beveiligen en die gehoor geven aan de roepstem van de oudere generatie, die tot hen zegt: „wij hebben de droom van vele eeuwen in daad omgezet. Jullie moet zorgen, dat het werk van onze handen niet door de vijand wordt vernietigd”.

De mensen in de bus spreken over alles, waarover buspassagiers gewoonlijk spreken; over overvallen en schietpartijen spreken zij niet.

Nu staan we toch echt stil. Onze chauffeur is naar buiten gegaan om te zien, wat er aan de hand is.

81

Een Staat herrijst 6