En toch leefden wij

kwamen langs een vent met van die gele narcissen, 30 ct een bosje en toen moest ik gewoon blijven staan en kopen. Ik gaf ze haar voor haar moeder met Pasen. Ze straalde natuurlijk en net toen ik Jenny ging opbellen kom ik de moeder tegen en ze houdt me staande om wat te vragen en te vertellen van haar op één na oudste, die met vacantie is. Ze was schattig tegen me, terwijl ze anders altijd even terughoudend is. Ik voelde me zo gelukkig.

Zal aan moes (Agaath) vragen of ze niet een paar oude schoenen van de kinderen heeft. Ze lopen allemaal (de kinderen van de buurvrouw) op kleppers, maar voor lange tochten is dat natuurlijk niks. Het is intussen 5.45 uur en geen van ons maakt aanstalten om voor het eten te gaan zorgen. Ik ook niet. Doe gewoon alsof ik de tijd ben vergeten met het schrijven aan jou. Ik weet niet wat me mankeert of komt het omdat ik jou zo mis? Dat zal wel. De Zondagen vol licht zijn er toch ook niet meer, alleen nog maar je brieven. Allemachtig, zus, wat hangen we toch aan elkaar allemaal. Net klitten. Het is niet mooi meer. Ik heb mijn eetrantsoen verhoogd (ingevoerd om af te vallen. Van al dat voor mij ongewone eten zoals pap en aardappels werd ik hoe langer hoe dikker, wat ik zelf heel erg vond), want ik kwam om van de honger. Spijt als haren op mijn hoofd dat ik al die bonnen (snoepbonnen, zoveel waren dat er helemaal niet) heb weggegeven. Net komt Roos binnen, stomverbaasd dat het al 6 uur is en nog niets gedaan.

Stik, stik, stik.

Dag schattebout, die kleine Rita is toch zo’n snoes, ik hoop maar, dat ze nog komt.

Daaag, je Schnuppi.

Wat ik mij herinner als resultaat van al deze overwegingen en plannen voor mijn toekomst: ik nam les in de Duitse taal- en letterkunde. Niet omdat ik daar zo’n zin in had - eigenlijk verre van dat - maar omdat ik die taal wat betreft spreken (van mijn ouderlijk huis), schrijven (van vier jaar lagere school en een half jaar lyceum) en lezen (van mijn verslaving daaraan vanaf mijn eerste resultaten op dit gebied) nu eenmaal al redelijk beheerste. Bovendien gingen wij ervan uit dat de Nederlandse jeugd na de oorlog, na het trauma van jaren van Duitse bezetting, niet bepaald zou staan te trappelen om Duits te gaan studeren, wat