En toch leefden wij

(...) Om half acht kwam Geesje gisteravond, ik zat met Erik op schoot hem te voeren. Roos nam het over en we konden vertrekken. Op de tandem. Gees, die pas twee keer erop had gezeten en dat verleden jaar, achterop, ik voorop, zo gingen we. Geesje lachte zo ontzettend hard en veel en aanstekelijk dat we er haast af rolden. Ergens op een hoekie kregen we een aanhangster,

‘Rheina,’ een NSB-dochter. Zo ging het voort tot het begon te gieten en we ergens onder de bomen gingen staan, waar we brutaal in waren gefietst. Nou in het dorp, op de beruchte brink, waar hier in Drenthe elk gat omheen is gebouwd, zagen we al iets zweven. Rheina dacht dat er niet veel volk bij de weg was, maar ho maar. We moesten nog even bij de bakker zijn, waar de knapste knecht zich op straat in een emmer stond te poedelen.

We reden de tandem bij de bakker op de deel en vertrokken gedrieën gearmd. De zweefmolen bleek zo een opgekalefaterd, met papier beschilderd, tamelijk groot ding met aan kettingen van die zitjes voor twee tegenover elkaar die, als het geheel draaide, slingerden als ik weet niet wat. Massa’s groepjes meisjes en ook groepjes knullen, meest niet bij elkaar, stonden er omheen, maar het leek gewoon onmogelijk om één van die bakjes, zoals ze dat noemen, te bemachtigen. Natuurlijk speelde er een deuntje in het ding en liepen er jongens, meisjes en oude vrouwen rond om het geld op te halen, 20 ct per keer. Wie een keer een bakje heeft laat het niet meer los, draait liefst 10 keer achter elkaar, dus wel f2 in misschien een halfuur tijd. Nou, ik had weinig zin om te staan ginnegappen en straks verlegen thuis te komen en er niet in geweest te zijn. Dus stookte ik Geesje op iemand aan te roepen. Na een poosje zaten we dan ook, met de ruggen tegen elkaar aan, en ging het hoei de lucht in met veel draaien en golven en vaak nog jongens die ons een zet gaven datje hals over kop zwaaiend ronddarde. Toen ik daar boven hing en dan ineens weer met een draai naar beneden ging, wentelden zich mijn ingewanden, werd