En toch leefden wij

Over Jo kan ik ook niet veel zeggen. Dit kunnen wij met niks goed maken, wat hij voor ons deed. Laten we hopen dat hij het doorstaat en niet te veel hoeft te lijden. Geestelijk komt hij erdoor, want iemand die zo rustig is komt er absoluut doorheen. Hier ben ik niet bang voor, doch je weet nooit hoe ze er lichamelijk voor komen te staan.

*12

Zojuist bracht Nel me je briefje, waar ik erg blij mee ben, watje waarschijnlijk op kunt maken uit ’t feit dat ik je meteen terug schrijf.

Ja, inderdaad soms zit er wel kracht in woorden en soms kunnen woorden ook echt goed en nodig zijn. Maar heb je wel eens de belevenis gehad van een handdruk van een vriend zonder woorden? Zo nee, dan hoop ik van harte datje dat eens zal beleven! Els, dat is iets datje nooit meer vergeet.

Hoe staat ’t leven anders? Je hebt wel reuze pech, hé? Afschuwelijk! Je hoeft me niets te vertellen, ik weet wat ’t zeggen wil, al is ’t dan gelukkig in mindere mate dan jij. ‘k Hoop vurig voor je dat er gauw een oplossing gevonden wordt en als je het dan zo treft als ik op ’t ogenblik, nu Els, dan mag je dankbaar zijn.

’t Gaat anders wel allemaal prima (daarmee doelde ze op de oorlogssituatie). Maar ja, de laatste loodjes wegen ’t zwaarst. Is jouw geduld dan ook haast ten einde? Bij mij is er nog een microscopisch klein beetje over. Dus ben ik bezig dat overschotje in rantsoenen te verdelen en gaat ’t ook op de bon! Misschien kan ik er dan mee toe! ’t Is in ieder geval wel fijn dat ’t weer voorjaar wordt, dan lijkt alles weer heel anders.