En toch leefden wij

me, ik las hem al drie maal. Waar moet ik beginnen. Ik weet het zelf niet. Je te zeggen hoe oneindig dankbaar ik ben dat ik jullie beiden bezit met zo ’n grenzeloos vertrouwen in mij. Dat is het wat ik zo graag wil, iets betekenen voor iemand. Niet voor een moment, maar altijd. Wie zegt dat dat kan. Altijd is heel lang.

In elk geval is het nu zo en dat maakt me gelukkig. Blijf zo m’n ‘grote dochter’ die heel haar hart voor me open wil leggen. Ik wil m’n uiterste best doen jou en je diepste gevoelens te begrijpen.

En komt daar een tijd dat het niet meer kan of nodig is, dan denken we met vrede terug aan deze kostbare momenten. (...) Inderdaad was het zo dat ik liever niemand had gezien en aan niemand had hoeven te denken die eerste, verdrietige dagen. Maar in mij was, en daarvoor ben ik ouder dan jij, het verstand, dat me onmiddellijk tot de orde riep. En ik begon direct bewust iets te zoeken dat me bevrediging gaf. Dat was allereerst hun beider foto’s in m’n nabijheid te zetten. Hun trekken voor me te zien gaf me rust. Dan kwam het verlangen Jo te willen zien en daar alles voor te willen doen. Wat ik ook had, en dat was zeker niet het minste, mijn drie lievelingen die m’n steun zo zeer nodig hadden. Alles bij elkaar gaf me de kracht mezelf op te richten. En nu gaat het weer goed, ik zing, ik bak en braad en fantaseer dat het een lieve lust is, ik werk in m’n huis met volle energie en bij dat alles gaat het verlangen naar het beste, wat ik heb en wat ik tijdelijk af moest staan, altijd met me mee. Soms wel is het te machtig en gaat het even niet, maar ik wil dapper zijn, ik wil blijven jullie steun, die van mijn kinderen, die van allen die me nodig hebben. En ik dank God dat ik daarvoor de kracht terugkrijg.

Nog wat over m’n jongste schat. Hij zegt Moe in plaats van Mamma met een hele lange uithaal. Vies en bah horen bij elkaar als de ramp geschied is. Hij is allerliefst m’n kleine kereltje. Jullie moesten hem eens kunnen gadeslaan. Wie weet hoe spoedig. ’t Is kwart na twaalf. Welterusten.

Een zoen, een hand van je ‘moedertje’

Ro moet wachten tot een volgend rustig uurtje en niet jaloersch zijn. Zeg haar dat.