En toch leefden wij

Je kinderen, je Jo en ik we hebben jou nodig, moedertje, je moet met heel je kracht. Alle liefde, alles menschzijn wat jullie in mij zaaiden groeit voor jullie en voor hem. Ik ben met Mutti samen, die een geweldige houding heeft en er heel goed uitziet. Ze is erg blij met me. De mensen interesseren mij niet, ik laat alles langs mij heen gaan, niemand mag in mijn binnenste kijken, niemand zou kunnen begrijpen dat ik gelukkig ben. Ik eet erg veel, dat moet wel. (Sinds een bovenbuurvrouw in ons huis in de Hacquartstraat, goede vriendin van de hele familie, zich tegenover Eva had laten ontvallen dat haar heupen te breed waren in verhouding tot haar bovenlichaam, lette ze angstvallig op haar lijn en at zo matig mogelijk. Rita bekende mij een veertig jaar na dato dat haar levendigste herinnering aan ‘Marijke in huis’ was dat ze aan tafel de aardappels van haar bord in een zak van haar schort liet verdwijnen en deze dan na het eten door de wc spoelde. Rita vond dat ‘cool’ onder het wakend oog van haar strenge vader en gezien de toen al heersende schaarste aan eten). Ik heb het erg koud. Wil je mij een handtas, mijn opmaakrommel sturen. Mijn kleren heb ik nog niet ontvangen, zal wel gauw komen. Moedertje blijf mijn grote, geliefde steun, omhels je 4 schatten van Aaik, vele lieve groeten aan allen, die van me houden en voor jou een innige zoen.

Altijd Marijke

Volgt nog een lijstje met wensen van Eva en van Agaath.

Mutti wist dat ze kwam. Ze was tevoren ingelicht. Ik wacht nu op post uit W. Vandaag nog schrijf ik zelf. Dag lieve dochters van mij.

Maandagavond, ’n rustig uurtje Lief vrouwtje,

Eerder dan ik gedacht had is daar het moment dat ik aan het antwoord op je brief kan beginnen. ’t Was goed gevoeld, ik verlangde naar iets van jullie en nu ligt die brief, die me meer zegt dan al die bezoeken van nieuwsgierige menschen, naast