En toch leefden wij

Von etwa vorgesehenen Evakuierungsmassnahmen sind die vorstehend aufgeführten Personen unter allen Umständen auszunehmen, damit sie für einen deutsch-palästinischen Austausch zur Verfügung stehen.

Im Auftrage:

Gez. Kröning    Beglaubigt:

NIOD Arch 2509, port. 30, map 9 *6

Dat was ook m’n grootste verdriet toen ik in m’n hotel (het Oranjehotel in Scheveningen, i.e. de gevangenis) was. En dan om m’n kleine schatten. Maar die waren zo goed verzorgd. Dat wist ik. Maar jullie allemaal. Wat moest dat worden. Maar voor hen daar ben ik rechtop gaan staan, heb niet gehuild, heb niet geklaagd, heb niets gevraagd. ‘Etwas Unbegreifliches’zei die ene steeds. “Du bist keine Frau, du bist keine Mutter, ich weiss gar nicht was du wohl bist’. Maar in z’n blik was diep begrijpen en respect voor me. Dat voelde ik en dat gaf me kracht. Ook Jo betitelden ze als een gevoelsmensch. Ze voelden dus niet zo gek. Dat is ook ons geluk, waardoor de zaak nog wel wat zal meevallen.

Wat ik jullie nu ga vertellen zal Wim nooit mogen weten. Dat beloofde ik m’n kleine schat (Marijke-Eva). Maar ik mocht het jullie wel vertellen. Ik wilde eerst wachten tot ik kwam, maar dat duurt nog wel een paar dagen. Er waren bij ons een Duit-scher en een Hollander (SS). Een fijne knul om naar te kijken. Ik zag onmiddellijk dat Marijke z’n aandacht trok, maar zij had het beslist niet in de gaten. Ze werd zeer correct behandeld en ook de andere dag in Scheveningen was goed voor haar. Wij werden ’s avonds om 7 uur naar het hotel gebracht, zij om 9 uur. In de loop van de dag heeft ie haar gezegd welke indruk ze op hem gemaakt heeft en ook zij was verloren. Veroordeel niet. Hier is niets te veroordelen. Hij heeft haar gerespecteerd als getrouwde vrouw. Hij heeft haar gezegd dat er nu niets kon zijn, dat hij zou