En toch leefden wij

Zo hol ik om de trein te halen Zo ren ik door de gym-zalen converseer in alle talen probeer ik nooit te falen!

’s Avonds half lam Henkie al bij de trap “Bent u het Mam?

Jan gaf me net een klap. ”

Boven, op tafel verspreid, liggen schriften en boeken Jan heeft geen tijd,

Maarten en Henk zijn stukjes koek aan het zoeken.

En ik dan heel rap haal mijn bordje pap om te proeven met moed of die niet is te zoet.

“Maar Ro nu toch weer was het niet veel meer?

Zit niet te veel gort juist weer op mijn bord?

Ze moest toch dunner zijn dan smaakt het juist zo fijn en zó komen we er niet datje dat nu nog niet ziet!”

Volgt nog een aantal coupletten over de eigen ‘aardigheden’ van Jan en Henk.

*5

Het concentratiekamp Vught was zogenaamd een ‘Arbeitslager’. De Duitse beheerder van de NV Oxyde, firma voor ertsen en metalen, waar mijn vader een functie bekleedde, had bewerkstelligd dat mijn ouders naar dit ‘Arbeitslager’ werden