We slaan er ons door

Het was de morgen van de eerste Juli, de dag waarop de pensiongasten hun entrée zouden maken.

Ze waren toch allebei een beetje nerveus, de twee meisjes, nu ze stonden voor het grote begin.

„Weet je, Bé,” zei Jet, die wat wit om haar neus zag. „Wat weten we eigenlijk van die drie mensen? het kunnen wel onmogelijke stoethaspels zijn!”

„Dat is natuurlijk een mogelijkheid,” gaf Bea toe.

„Toen de boel nog niet op poten stond, hadden we geen tijd om er over te piekeren maar nu alles kant en klaar is, komt de angst. Ze kunnen mijn kooksel wel onsmakelijk vinden.”

„Stel je voor!” zei Bea, diep beledigd al bij het idee. „Ik heb nog nooit in mijn leven zo smakelijk gegeten.”

„Die mevrouw van Vliet kan wel reuze menu’s gewend zijn.”

„Zeg, piekerhannes, ik geloof, dat jij ’n beetje moe bent, dan ziet ’n mens alles zo zwartgallig in.”

Maar, dat liet Jet niet op zich zitten. Moe was een woord, dat niet in haar woordenboek stond. Ze veerde op uit haar stoel en zei, met de bekende zwaai van haar blonde haren naar achter: „Ik lijk wel mal! ’t Zal best otteren.”

„De lichte gleufhoed in een taxi!” annonceerde een uur later Bea, die voor het raam van het kleine kamertje stond, dat ze zolang er nog geen bewoner voor was, als eetkamer-tje voor hun zelf gebruikten.

„Mèt vioolkist en verdere bagage.”

„Ontvang jij hem maar,” zei Jet grootmoedig. „Ik gun mijn gasten wel wat.”