Mies Demming

182    MIES DEMMING.

nen ze meteen allemaal zien of ze goed zit.” „Goeie genade, wat een zeurpieten zijn jullie,” bromde Mies.

„Vooruit, lui schaap, naar boven,” en Dolly trok haar van d’r stoel en joeg haar de kamer uit.

Mies had danig ’t land, maar ze vond ’t onaardig tegenover haar vader, botweg te weigeren.

’t Meest zag ze op tegen het binnenkomen in de kamer zoo in vol ornaat met (net als een Kwatta-reep, bedacht ze lachend) aller oogen op haar gevestigd. In minder dan geen tijd had ze de jurk aan en stond ze in de huiskamer, door Dolly vlak onder het licht getrokken.

Er was zeker geen liefelijker beeld denkbaar, dan Mies in de robe van soepele zijde, glad en nauw vallend langs haar slank figuurtje, vrij latend de mooi gevormde hals en armen en van een soberen eenvoud, die haar bizondere bekoorlijkheid des te beter liet uitkomen.

En wéér betrapte Verstraeten er zich op, dat hem een ontroering beving, die niet meer paste bij zijn jaren, die hij zich alleen nog maar herinnerde uit zijn H. B. S. tijd.

Maar dankbaar stemde het hem, dat hij, als rijpere man, dit mooie gevoel nog kende en het Mies was, Mies, in haar bekoorlijke onschuld van jong meisje, die het teweeg had gebracht.

En Mies, voelend zijn bewonderende en toch respectvolle blikken, voelde zich onbehagelijk, had het gevoel, of ze zich een shawl om de schouders moest slaan en ietwat wrevelig zei ze: „Zoo, poppetje gezien, kastje dicht!” en stoof ze naar boven, om zich te ontdoen van het feestkleed, zich de gloeiende wangen wat af te koelen en beneden terug te komen in vrij wat behagelijker stemming nu ze de gewone plunje weer aan had.

Toen dien avond Verstraeten naar huis ging, vroeg hij of Mies met hem mee wilde naar een