Confetti (geschreven samen met Cissy van Marxveldt)

bijna? „Je hoort het toch wel. 'k Heb een hond gekregen/'

„Bewaar me/' zei Bea.

„Ja. Een rashond. Een Duitsche Herder. Wel mooi, maar ♦. ♦ O, hoor je ’m huilen zeg. Hij kan niet tegen radio/'

Bea zakte op een hallstoel neer. Ze vischte naar haar zakdoek.

„O Lous/' steunde ze.

„Ja." Lous streek even over haar voorhoofd, „'k Ga de radio maar afzetten. Van dit lawaai word ik stapel krankzinnig."

Ze liep de eetkamer binnen. Toen kwam uit de deur van de salon Frederik. Hij voerde een woesten Herder aan een halsband mee. Hij lachte eigenaardig.

„En? Hoe vind je 'm?" zei hij.

„Dus dit was het/' zei Bea.

„Ja." Frederik knikte. Dan boog hij zich naar Bea over. „'k Heb de heele stad afgesjouwd om een hond. En ten slotte dezen gevonden. Rex heet hij. Massa's deugden, zeg Bea. Ellenlange stamboom. Dozijnen bekroningen. En zeg —" hij fluisterde, „hij kan absólüüt niet tegen radio. Leert het ook nooit. Dat heeft zijn baas me verzekerd. Anders mag ik hem teruggeven. Hoe is-ie?"

,,'t Is hier verwonderlijk stil," zei Bea. Ze keek met dansende lichtjes in haar oogen naar Frederik.

„Ja. Voor 't eerst sèdert maanden de radio stopgezet,” zei Frederik. Hij klopte den hond op zijn verstandigen kop. „Best beest!" prees Frederik blij.

157