Tegen de dwang (verhalen)

Terwijl Leentje langs hem heen de winkel binnenging, onder 't dof-rinkelend belletje door, kreeg ze ineens een benauwd voorgevoel, daar haar 't bloed naar de wangen joeg, van wat even later dan ook werkelijk gebeurde. Japie's hand duwde haar met een vaartje vooruit, tot vlak voor de toonbank en tegelijkertijd zag ze, benauwd naar hem omziend, de ondeugende flikkering in zijn ogen,-en daar vloog hij lachend de winkel uit, het stoepje af, dat de bel als razend te keer ging en liet haar alleen en beduusd voor de toonbank staan. Buiten zag ze hem en Maup als Indianen dansen en grijnzen.

Over de toonbank heen, boog 't goedige oude mensje, een beetje suf, niet helemaal snik, zich naar Leentje toe.

'Ben je daar al weer, Leentje, je bent er toch vanmorgen pas geweest!'

Vergeefs trachtte Leentje het eerste ogenblik te antwoorden. Ze moest eerst even bekomen. Ze keek hulpeloos naar het witte zondagsschortje, dat juffrouw Bol droeg op haar grijze rok,-tuurde even de open deur in, de huiskamer binnen, eindelijk piepte ze benauwd haar leugentje uit, meteen het boek, dat in de stijve greep van haar vingers bijna kleven bleef, op de toonbank schuivend.

'Ik wou graag een ander boek,-dit had ik al vroeger gelezen.'

'Wel watje zegt!' zei juffrouw Bol, lijzig, kippig het boek vlak onder haar ogen houdend, 'jij kan er wat mee, kind! Vindt je moeder al dat lezen maar goed, kind?'

Ze praatte maar zo wat in zich zelf, wachtte geen antwoord, trachtte prevelend de titel te ontcijferen, maar 't lukte niet, want ze had haar bril vergeten.

'Hoe heet dit boek, kind ? Dan zal ik het effetjes doorhalen in het winkelboek.'

Ze sloeg onhandig een viezig kasboek vol vette potloodkrabbels en doorhalingen open, vaag dwaalden haar bevende vingers langs de rijen titels, van boven naar beneden, blad na blad.

'Ik had het al eerder gelezen,' herhaalde Leentje, schor, bang dat juffrouw Bol haar niet verstaan of niet begrepen had, 'het heet "Het Kasteel Montmorency". En nu wil ik graag "Het Geheim van een Adellijke Russische Familie", dat ligt daar, in de etalage, want

203