De klas van 12

DE KLAS VAN TWAALF

„Dus.... dan nemen we vandaag afscheid...? Want morgen vroeg heb ik geen contröle-dienst.”

„Ja.... zowat,... van elkaar geregeld zien tenminste....” Sattelmeyer bekeek de beide meisjes van top tot teen, schudde het hoofd, zuchtte:

„Alweer groot!” zei hij. „Alweer het leven in.”

„Wat een ernst, wat een plechtigheid!” proestte Lien. „Jc lijkt wel een dominee, Sattelmeyer!”

„Examen....” zette Sattelmeyer zijn mijmering voort.... „De ene examen en de ander....” Hij lachte even, een blos deed zijn gezicht nog jonger schijnen „De andere maand ga ik trouwen!”

„Ga jij.... trouwen.... Sattelmeyer? Hoe oud ben je dan?” „Vier-en-twintig, dames, op de kop af, hoor! Ja, u gelooft het niet. Mijn meisje wil het ook niet geloven, niet voordat ze mijn geboorte-acte heeft gezien, zegt ze.”

„We hebben toch heel wat samen beleefd.”

„Zegt u dat wel. Daar.” Hij knikte lachend achterom naar de wachtkamer.

„Kijk, daar staat juffrouw Waagmeester. We moeten van haar toch ook even afscheid nemen, Anna.”

De dikke juffrouw achter het buffet knikte ze al tegemoet, „’k Weet er al alles van. Morgen onder het mes, is het niet?”

„Ja, juffrouw Waagmeester.”

En even bleven ze tegen de hoge bruine toonbank geleund met de dikke juffrouw staan praten. De stolpen met belegde broodjes, kaas en ham, het vitrinetje vol chocola en hopjes, de schotel mokkapunten, de glimmende reclameprenten van advocaat en likeur.... de eigenaardige reuk van „koffie van eergisteren en bier van verleden week”, zoals Nel het noemde.... vier jaar lang had het alle dagen allemaal zo gestaan, gelegen, gehangen, alleen zij-zelf waren boven de toonbank en zelfs boven juffrouw Waagmeester in de vier jaren uitgegroeid.

Zij waren nu „vijfde rad aan de wagen”. Ze hoorden niet meer op school. Toelatingsexamen, overgangsexamens,

262